Valencia 2009 - Recently Updated Pages

Groep 10: Dierenwelzijn

GlynisP — Tue, 14 Jul 2009 15:57:28 CDT

"De wet op dierenwelzijn blijft te dikwijls dode letter"
Amparo Requena van de Maatschappij ter Bescherming van Planten en Dieren in Valencia over gerechtigheid en strafmaat in Valencia


*In 2008 telde Spanje maar liefst 109 000 achtergelaten honden. (eigen foto)*

In 2008 telde Spanje maar liefst 109 000 achtergelaten honden. (eigen foto)

Teleurstellend. Schrikwekkend. Alarmerend. Zo beschrijven de Spanjaarden het toenemend aantal achtergelaten dieren in de straten van hun stad. Dat is in Valencia niet anders. De wetgeving is er, maar de toepassing ervan laat te wensen over. Wij spraken met Amparo Requena, communicatieverantwoordelijke van de Maatschappij ter Bescherming van Planten en Dieren in Valencia (SVPAP).

Hoe is het volgens u gesteld met het dierenwelzijn in Spanje?
"De laatste tijd komt er steeds meer reactie tegen dierenmishandeling. De oorzaak hiervan is dat de wet niet genoeg wordt toegepast. In 2005 is er bepaald wat er als een misdrijf, als een ernstige, als een gemiddelde of als lichte nalatigheid wordt beschouwd. Het probleem zit nu bij de rechtspraak. De rechters hebben het heel moeilijk om de wet toe te passen. Ze spreken geen straffen uit zoals dat zou moeten."

Dierenmishandeling wordt niet vaak genoeg bestraft?
"Inderdaad. Een voorbeeld: er is een geval van dierenmishandeling, iemand dient een klacht in en een onderzoek wordt gestart. Tot daar gaat het goed. Maar daarna kan men al te dikwijls niet de vereiste voorbeelden voorleggen en uiteindelijk komt er niets van terecht. Rechters willen nog veel te vaak harde bewijzen zien voor ze tot de veroordeling overgaan.
Zo is er bijvoorbeeld al een beklaagde vrijgesproken terwijl er verschillende getuigen waren. Er was geen beeldmateriaal van het incident. Dat alles betekent dat Spanje op het gebied van dierenrechten nog een lange weg te gaan heeft. Er zijn nochtans rechters die de wet wel naar de letter proberen toe te passen, dat merk je ook. Dat maakt het wat gemakkelijker om de dieren te beschermen, ook al krijgen ze nog absoluut niet de bescherming die ze verdienen. "

In Spanje heeft iedere regio zijn eigen beschermingswetten, terwijl op het nationale niveau de strafmaat is bepaald. Toch worden ze bijna nooit uitgevoerd?
"Ja, maar het gaat nog altijd over de strafwet. Dat betekent dat je in de gevangenis kan belanden. Het is ook heel belangrijk dat dierenmishandeling niet wordt gezien als een nalatigheid, maar wel als een misdrijf, een delict. Je gaat niet meteen naar de gevangenis natuurlijk. Je kan net zo goed veroordeeld worden voor een nalatigheid. Maar indien je daar herhaaldelijk voor wordt veroordeeld, kun je wel degelijk achter de tralies belanden. Dat valt dus onder die nationale wetgeving. In de wetgeving op het regionale niveau zitten geen penale maatregelen, wel economische. Boetes dus."

"Spanje heeft op het gebied van dierenrechten
nog een lange weg te gaan"

Is het juist te concluderen dat je in Spanje een dier echt zwaar moet mishandelen voor je ook werkelijk gestraft wordt?
"Klopt, je moet al een grove mishandeling begaan. Meestal gaat het dan over het verwaarlozen, mishandelen of doden van een dier. Elke situatie waarbij een dier moet afzien is ontoelaatbaar natuurlijk, maar er is toch ook een verschil tussen het slecht behandelen van een dier of het echt martelen. Zo zal het strafrecht een verwaarlozing meestal beschouwen als een nalatigheid. Je zal er niet voor opgesloten worden, maar het is een nalatigheid voor het gerecht. Dat is toch een stevige veroordeling. "

Er wordt gezegd dat Valencia op het gebied van dierenrechten nog vrij strikt is.
"De wet is er. De juridische veroordeling voor mishandeling en verwaarlozing kan oplopen tot 18.000 euro, wat toch een significant bedrag is. Nu is het enkel nog een zaak die wet toe te passen, maar er wordt aan gewerkt. "

Hoe verhoudt de Valenciaanse aanpak van dierenmishandeling zich tegenover de rest van Spanje?
"Valencia is nog een van de betere regio’s, maar Barcelona is beter. Terwijl er hier verbetering merkbaar is maar de wet toch nog al te vaak dode letter blijft, wordt ze in Barcelona wel strikter en vlotter toegepast."

Blijkbaar is er dan toch beetje bij beetje verbetering merkbaar?
"Ja, beetje bij beetje. Maar er blijft nog heel veel verbetering mogelijk, te beginnen met het doden van stieren als nationaal volksfeest. Als je van een schande spreekt… Jammer genoeg vallen de stierengevechten ook bij veel toeristen in de smaak. "

Zij vinden het waarschijnlijk folklore.
"Ja, maar het ís geen folklore. Las Fallas, tribale Afrikaanse dansen en dergelijke: dat is folklore. Stierengevechten zijn gewoon schandalig en ze moeten zo snel mogelijk verdwijnen. "

HONDENLEVEN

Zijn er nog hondengevechten in Spanje?

"Ja, die bestaan nog. Ze zijn echter geen gemeengoed want ze zijn uitermate clandestien.
Hondengevechten vinden doorgaans plaats in de verpauperde achterbuurten. De politie probeert ze wel op het spoor te komen, maar dat is heel moeilijk omdat de gevechten heel gesloten en underground worden georganiseerd. Nog een probleem is dat illegalen meestal deze gevechten opzetten. Dat maakt de juridische vervolging er niet eenvoudiger op.
De politie zelf heeft het hierbij ook niet gemakkelijk: zij moeten de honden –doorgaans pitbulls of andere heel gevaarlijke rassen- in beslag nemen. "

Er zijn ook veel mensen die hun hond achterlaten. Wat is hiervan de grootste oorzaak?
"Wist ik dat maar, dan konden we het probleem wat efficiënter aanpakken. Volgens mij heeft het vooral te maken met een gebrek aan normbesef. De mensen kopen een hond, maar het dringt niet door dat ze een dier in huis halen. Ze denken al te vaak dat het een zaak van enkel krijgen is. Dat je ook moet geven komt niet in hen op: ze zien hun dier als een speeltje.
Ook vaak voorkomend zijn mensen die echt wel een hond willen. Maar dan komt de zomer en is de liefde voorbij, met alle gevolgen vandien. Meer mobiliteitsmogelijkheden zouden ook al veel helpen: je mag bijvoorbeeld nergens het openbaar vervoer nemen met een huisdier. Toch begint de mentaliteit wat te veranderen. Spanjaarden worden stilaan meer bewust van het thema. Getuige daarvan is het opkomende succes van zomerverblijven voor huisdieren terwijl de
baasjes op reis zijn. "

Heeft de behoorlijk lakse aanpak van dierenmishandeling in Spanje te maken met een soort van lobbygroep die de druk laag houdt of is het gewoon de mentaliteit van de mensen?
"Enkel in het stierenvechten. Daar zitten machtsgroepen die het stierenvechten in stand willen houden omdat er zo veel geld mee gemoeid is. Voor de rest is het gewoon een gebrek aan mentaliteit van de mensen. Zij moeten nu echt stilaan wel eens gaan beseffen dat geen enkel dier nodeloos hoeft af te zien. Het maakt niet uit of het om een kat, een waakhond dan wel een koe gaat."

Ook op wereldniveau openen dierenorganisaties de ogen De SVPAP is een niet-gouvermentele organisatie die instaat voor de bescherming van huisdieren en werkt ook aan een educatief project waarmee ze Valencianen trachten te mobiliseren op weg naar meer gerechtigheid in de (huis)dierenwereld. In 1994 keurde de Valenciaanse overheid, onder druk van de SVPAP, een wet goed waarin de basisrechten van huisdieren staan beschreven over onder meer inenting, verplichte verzorging door een dierenarts en euthanasie indien een dier te veel pijn lijdt. De SVPAP is lid van de Wereldgemeenschap voor de Bescherming van Dieren (WSPA) die instaat voor de bescherming van wilde dieren en huisdieren. De WSPA voert al 25 jaar preventiecampagnes – in 150 landen waaronder Spanje - tegen dierenmishandeling en algemener voor de bescherming van ‘the wildlife’. Een derde pijler van de organisatie bestaat uit crisisopvang van dieren die het slachtoffer zijn van menselijk geweld of van een natuurramp. Met de steun van de Verenigde Naties en de Raad van Europa wil de WSPA uitgroeien tot een wereldwijde liefdadigheidsorganisatie voor dieren. Het hondenproject van de WSPA loopt ondertussen in vijftien noodlijdende landen en redde vorig jaar maar liefst 224 000 honden van een wisse dood.

Ook op wereldniveau openen dierenorganisaties de ogen

De SVPAP is een niet-gouvermentele organisatie die instaat voor de bescherming van huisdieren en werkt ook aan een educatief project waarmee ze Valencianen trachten te mobiliseren op weg naar meer gerechtigheid in de (huis)dierenwereld.
In 1994 keurde de Valenciaanse overheid, onder druk van de SVPAP, een wet goed waarin de basisrechten van huisdieren staan beschreven over onder meer inenting, verplichte verzorging door een dierenarts en euthanasie indien een dier te veel pijn lijdt.
De SVPAP is lid van de Wereldgemeenschap voor de Bescherming van Dieren (WSPA) die instaat voor de bescherming van wilde dieren en huisdieren. De WSPA voert al 25 jaar preventiecampagnes – in 150 landen waaronder Spanje - tegen dierenmishandeling en algemener voor de bescherming van ‘the wildlife’.
Een derde pijler van de organisatie bestaat uit crisisopvang van dieren die het slachtoffer zijn van menselijk geweld of van een natuurramp. Met de steun van de Verenigde Naties en de Raad van Europa wil de WSPA uitgroeien tot een wereldwijde liefdadigheidsorganisatie voor dieren. Het hondenproject van de WSPA loopt ondertussen in vijftien noodlijdende landen en redde vorig jaar maar liefst 224 000 honden van een wisse dood.

Schrikwekkende cijfers Uit een onderzoek op initiatief van de Spaanse overheid met de stichting Affinity en de labo’s van Intervet blijkt dat 98 procent van de ondervraagden de straffen op mishandelde en in de steek gelaten huisdieren te mild vindt. De studie – uitgevoerd in 2008 – wijst uit dat het aantal achtergelaten huisdieren enorm is toegenomen in vergelijking met het cijfer van 2007. Toen telde Affinity maar liefst 109 000 achtergelaten honden en 24 000 zwerfkatten in Spanje. Dat slechts achttien procent van die vondelingen een chip – broodnodig voor de identificatie - draagt, baart nog meer zorgen. De ondervraagden vinden ook dat de wetgeving volledig zou moeten doorgevoerd worden in alle autonome provincies van Spanje. Alleen in de provincies Valencia en Catalonië is de strafmaat groter dan in de andere provincies. De stichting Affinity ontdekte dat niet de zomer het seizoen is waarin de meeste dieren worden achtergelaten. Er bleken namelijk pieken te zijn in april. Dat komt misschien doordat het ‘kerstcadeautje’ dan niet meer zo lief en schattig is en begint te vervelen. Daarnaast merkt Affinity dat veertien procent van de gevonden honden tekenen van verwaarlozing vertoont. Intervet bevestigt die bevinding met cijfermateriaal: twee op vijf Spanjaarden zou zelfs ten minste één iemand kennen die ooit al een dier heeft achtergelaten.

Schrikwekkende cijfers

Uit een onderzoek op initiatief van de Spaanse overheid met de stichting Affinity en de labo’s van Intervet blijkt dat 98 procent van de ondervraagden de straffen op mishandelde en in de steek gelaten huisdieren te mild vindt. De studie – uitgevoerd in 2008 – wijst uit dat het aantal achtergelaten huisdieren enorm is toegenomen in vergelijking met het cijfer van 2007. Toen telde Affinity maar liefst 109 000 achtergelaten honden en 24 000 zwerfkatten in Spanje.
Dat slechts achttien procent van die vondelingen een chip – broodnodig voor de identificatie - draagt, baart nog meer zorgen. De ondervraagden vinden ook dat de wetgeving volledig zou moeten doorgevoerd worden in alle autonome provincies van Spanje. Alleen in de provincies Valencia en Catalonië is de strafmaat groter dan in de andere provincies.
De stichting Affinity ontdekte dat niet de zomer het seizoen is waarin de meeste dieren worden achtergelaten. Er bleken namelijk pieken te zijn in april. Dat komt misschien doordat het ‘kerstcadeautje’ dan niet meer zo lief en schattig is en begint te vervelen.
Daarnaast merkt Affinity dat veertien procent van de gevonden honden tekenen van verwaarlozing vertoont. Intervet bevestigt die bevinding met cijfermateriaal: twee op vijf Spanjaarden zou zelfs ten minste één iemand kennen die ooit al een dier heeft achtergelaten.

Heilige Graal

GlynisP — Mon, 22 Jun 2009 18:05:40 CDT

ENIGE ECHTE BEKER VAN JEZUS 'BLOED'

TE BEWONDEREN IN VALENCIA

De grootste vloek en tegelijk misschien ook wel de grootste zegen van de katholieke kerk.
De heilige graal, ofwel de befaamde beker waaruit Jezus zou gedronken hebben op het Laatste Avondmaal,
zou zich volgens verschillende bronnen in Valencia bevinden. De mysterieuze kelk speelt al eeuwen de hoofdrol in bestsellersboeken en Hollywood-films.
Vorige maand nog het thema van de Amerikaanse film ‘Angels and Demons’, vandaag te bezichtigen in het zuiderse Valencia in Spanje.

Charo Ballesteros Real (65) glundert van trots met haar boek over de heilige graal. ‘Iedereen heeft boeken over el Santo cáliz, maar niemand bezit dit boek.’ (eigen foto)

Charo Ballesteros Real (65) glundert van trots met haar boek over de heilige graal. ‘Iedereen heeft boeken over el Santo cáliz, maar niemand bezit dit boek.’ (eigen foto)

Charo Ballesteros Real (65) woont in de Spaanse metropool Valencia en is al sinds jaar en dag katholiek. ‘Ik sla geen enkele misviering over. Als trouwe kerkganger en overtuigd christen geloof ik natuurlijk sterk in de katholieke leer en geschiedenis. Maar of ik ook in het bestaan van de heilige graal geloof? Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat de graal die zich hier in de kathedraal van Valencia bevindt, inderdaad die kelk is waaruit Jezus gedronken heeft. Of liever één van de kelken, want Jezus gebruikte er altijd zeven. Zelf weet ik niet goed wat te denken. Ik zou graag de wetenschap geloven maar voor mij zal de heilige graal altijd een mysterie blijven.’

Precisie

Niet alleen voor de doorsnee Valenciaan is de heilige graal een niet op te lossen eeuwig raadsel. Al honderden jaren proberen geschiedkundigen, aanhangers én tegenstanders van de katholieke kerk, de mythe te ontkrachten. Zo ook Aleixandre Ángel Blasco, doctor in de klassieke oudheid. ‘Niemand zal ooit met zekerheid kunnen vertellen waar de echte graal zich precies bevindt. Het relikwie dat we hier in de kathedraal te zien krijgen bestaat uit drie delen. Maar alleen het bovenste gedeelte van ongeveer tien centimeter breed, stelt de beker voor. Die kelk moest klein zijn zodat hij gemakkelijk aan het avondmaal kon worden doorgegeven. Bijvoorbeeld aan de twaalf apostelen. De twee onderste gedeelten met parels en edelstenen zijn er rond de veertiende of vijftiende eeuw pas bij gekomen en zijn dus niet authentiek. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat de graal tussen de vierde eeuw voor Christus en de eerste eeuw na Christus vervaardigd is. Hij is met veel voorzichtigheid en precisie ontworpen en is bijna transparant. Zeker is ook dat de kelk in een oosters land vervaardigd is, waarschijnlijk in Egypte, Syrië of Palestina.’

‘Voor mij zal de heilige graal altijd een mysterie blijven’

Minder zeker is de lange geschiedenis die vooraf gaat aan de komst van de vrome legende naar het Spaanse Valencia. ‘Jezus zou het Laatste Avondmaal gevierd hebben in het huis van een rijke vriend. Het lijkt dan ook logisch dat die vriend Jezus en zijn apostelen een mooie, kwaliteitsvolle beker liet gebruiken voor het avondmaal. Na het diner volgde bijna meteen Jezus kruisiging. Er wordt verondersteld dat daarom de kelk, die Hij gebruikte vlak voordat Hij stierf, zorgvuldig bewaard werd door de eerste christelijke gemeenschap. Vervolgens zou de kelk naar Rome verhuizen, waar de pausen de beker vereerden samen met andere belangrijke religieuze relikwieën', vertelt Blasco. 'Maar dat was buiten de vreselijk beruchte christenvervolgingen gerekend, die startten ten tijde van paus Sixtus II in het jaar 258. Christenen waren volgens keizer Trajanus koppig en eigenzinnig. Zij die hardnekkig in het christendom bleven geloven werden als slaven te werk gesteld of koelbloedig vermoord. Om te voorkomen dat de heilige kelk daaronder schade zou lijden, werd hij in vertrouwen gegeven aan een van de diakens van Rome. Zijn ouders kwamen uit Huesca in het noordoosten van Spanje. Nog ter bescherming, maar zo’n vijfhonderd jaar later, werd de beker maar liefst drie keer van locatie veranderd. Aan de oorsprong lag de Arabische invasie in Spanje in 711. De heilige copa begon aan een lange reisroute in verschillende bisdommen. Ze verhuisde onder meer naar de grot van Yebra in de Pyreneeën, het klooster van San Pedro de Sires en uiteindelijk ook naar Valencia.’

Aleixandre Ángel Blasco (30) is een specialist in oude religiën. ‘Behalve de graal in Valencia en een zilveren beker in Antiochië, wordt geen enkele beker van Jezus als authentiek beschouwd.’ (eigen foto)

Aleixandre Ángel Blasco (30) is een specialist in oude religiën. ‘Behalve de graal in Valencia en een zilveren beker in Antiochië, wordt geen enkele beker van Jezus als authentiek beschouwd.’ (eigen foto)

‘Tijdens de Arabische invasie is de graal ter bescherming drie keer van locatie veranderd’

Bezwaren
Het lange verblijf van de kelk in San Juan de la Peña in Valencia gaf aanleiding tot meerdere middeleeuwse verhalen over de graal. De bekendste zijn die van de Franse schrijver Chretien de Troyes en die van de Duitse Wolfram von Echembach. Maar bijna duizend jaar later vindt ook de Amerikaanse detectiveschrijver Dan Brown nog steeds genoeg redenen om er een heel boek aan te wijden. Enkele jaren na de publicatie in 2003 volgde de verfilming, die net als de bestseller veel stof deed opwaaien. Hoewel de thriller ‘De Da Vinci Code’ de fictieve zoektocht naar de heilige graal beschrijft, geloven veel lezers in de schrijfsels van Brown die spreken over een samenzwering van de katholieke kerk tegen de heilige graal. De auteur heeft het dan niet over de kelk waaruit Jezus gedronken heeft, maar wel over een geheel andere theorie, namelijk die dat de heilige graal symbool zou staan voor een belangrijk aantal geheime documenten. Die documenten zouden bewijzen dat Jezus afstammelingen heeft en dat er op dit eigenste moment erfgenamen van God over de wereld verspreid zijn. Bewijsstukken daarvan zouden –op zijn minst- de eeuwenoude katholieke leer op zijn grondvesten doen daveren.

Andere -historische- critici beweren dat er in de zestiende eeuw wel twintig bekers waren die Jezus zou hebben gebruikt voor het Laatste Avondmaal. ‘Dat klopt’, zegt Ángel Blasco. ‘Maar geen van allen wordt vandaag nog als authentiek beschouwd. Behalve dan de graal in Valencia en een zilveren beker in Antiochië. Die laatste heeft een capaciteit van maar liefst twee liter en is dus te groot om van hand tot hand door te geven aan tafel.’ En wat dan te denken over de Sacro Catino van Genua, waarbij de Italianen zweren? ‘Het lijkt me weinig waarschijnlijk dat die relikwie van Egyptische makelij en in groen glas, als kelk gediend zou hebben. Zijn vorm is er niet geschikt voor. Bovendien is hij maar liefst 38 centimeter breed.’

'Het lijkt mij weinig waarschijnlijk dat Jezus een andere beker dan die in Valencia zou hebben gebruikt'

De kathedraal in Valencia waar de enige echte graal zich zou bevinden. (eigen foto)

De kathedraal in Valencia waar de enige echte graal zich zou bevinden. (eigen foto)

Congres

Terecht of niet, vorig jaar vierden duizenden Valencianen de 1.750ste verjaardag van de komst van de Heilige Graal naar Spanje.
Tegelijk vond toen het eerste internationale congres plaats, genaamd ‘Valencia, stad van de Heilige Graal’.
De Amerikaanse onderzoekster Janice Bennet stelde er haar boek voor en beweerde met zekerheid te weten dat de kop in Valencia
wel degelijk de oorspronkelijke schaal is die tijdens het Laatste Avondmaal gebruikt werd.
Hoewel we nooit met zekerheid zullen weten waar de echte graal zich bevindt en of die überhaupt wel bestaan heeft,
zijn de Valencianen wel trots op hun erfgoed. ‘De graal is trouwens niet alleen voor Valencia van immens belang, maar ook voor de hele wereld.
Het is een belangrijk stuk geschiedenis dat geëerd moet worden’, oppert de katholieke Charo terwijl ze in haar piso tientallen religieuze symbolen boven haalt.
De verering van de kelk begint voor haar bij het Spaanstalige boek over de heilige graal.
‘Een geschenk van een dichte vriend. Velen hebben tientallen boeken over el Santo cáliz, maar niemand bezit dit boek. Het is uniek.
Ik draag er dan ook heel veel zorg voor. Het heeft voor mij een erg sentimentele waarde.’

Lezersservice: www.catedraldevalencia.es

Glynis Procureur

Las corridas de toros

Vanloosveldt — Mon, 22 Jun 2009 05:51:10 CDT

There is no abstract available for this page revision.

Beachvolley

Vanloosveldt — Mon, 22 Jun 2009 05:50:38 CDT


EK Volleybal 2008 in Valencia. (www.nevobo.nl)

STRANDVOLLEYBAL VERHUIST NAAR HAVEN

Het hart van het Valenciaanse beachvolleybal zal verhuizen van het klassieke strand naar een artificieel terrein aan de haven. De stad is trotse bezitter van niet minder dan acht stranden met een blauwe vlag. Die prestigieuze Europese award is een garantie voor kwaliteit van zowel water als diensten op het strand, maar er is er ook een keerzijde aan de medaille. Zo mag er op openbare stranden nergens reclame worden gemaakt en laat dat nu net het belangrijkste financiëringsmiddel zijn van de befaamde strandvolleytornooien. Nadat twee stranden hun blauwe vlag verloren, besluit het stadsbestuur zijn beachvolleybalterreinen te verhuizen.
Playa Malvarrosa in Valencia. (eigen foto)

Valencia heeft met andere woorden negentien kilometer aan stranden maar beschikt over geen enkele vierkante meter om sportevenementen te organiseren met reclame voor de sponsers. Valencia kon nochtans rekenen op maar liefst 250 deelnemers en 1000 toeschouwers op het Playa del Cabanyal voor het internationaal rugbytornooi vorig jaar. Honderden andere kijkluistigen kwamen op het Europees Kampioenschap beachvolley en de voetbalkampioenschappen op de zes andere stranden af. Sinds 2005 vonden 46 sporttoernooien plaats op en bezochten 200 000 supporters de Valenciaanse stranden. Het stadsbestuur van Valencia besliste deze vele evenementen met sponsoring tóch te organsieren. Dat viel het Ayuntamiento financieel vrij zwaar. Over een periode van vijf jaar moest de stad in totaal tussen de 70 000 en 100 000 euro aan boetes betalen voor overtredingen op de wet die gelden op de stranden.

EK Volleybal 2008 in Valencia.
(www.nevobo.nl)

Politiek spel
Als klap op de vuurpijl moesten twee Valenciaanse stranden hun bandera azul stante pede inleveren. Vreemd, zeker als je weet dat in negen Spaanse steden – waaronder op Playa de Riazor (A Coruña), playa de Paella (Torrembarra) en de playa de Sant Joan (Alicante)- net het omgekeerde gebeurt. Grote hekkens met sponsorreclame op het strand rond de sportfestiviteiten domineren er het uitzicht. Alleen volgen er geen boetes én worden de Blauwe Vlaggen er -in tegenstelling tot in Valencia- níet ingetrokken.

Volgens het stadsbestuur van Valencia is de hele polemiek ‘een politiek spel’ van zowel het ministerie van Leefomgeving en Milieu (dat de boetes oplegt), als van Recaudación de Playas (de associatie die de blauwe vlaggen uitreikt). De verklaring van een vertegenwoordiger van Recaudación de Playas “dat je voor het spelen van volleybal enkel een net nodig hebt”, schoot nog meer in het verkeerde keelgat. Met het zomerseizoen in aantocht zet de stad een tegenaanval in: om sportclubs en –evenementen te vrijwaren, zal het de plaats waar strandsporten georganiseerd worden, verhuizen naar een stuk grond naast de haven. Vele vrachtwagens zand en ongeveer 30.000 euro moeten een stukje havengebied omtoveren tot een strand waar men allerlei evenementen kan organiseren, mét publiciteit. Ook mooi meegenomen: het stadsbestuur kan op deze manier wat nieuw leven blazen in een buurt die dikwijls als vrij doods wordt bestempeld. Het Ayuntamiento bekent dat de verhuis van het sportstrand een stevige duit kost, maar benadrukt dat die kost uiteindelijk lager zal liggen dan het blijven betalen van boetes.
(

Valenciaans klimaat ideaal voor strandsporten Het klimaat van Valencia is, typisch voor het oosten van Spanje, vrij droog en mediterraans. De gemiddelde jaartemperatuur bedraagt er ongeveer achttien graden en neerslag valt er voornamelijk in de herfst of vroege winter. Het droge klimaat maakt dus van Valencia een ideale plek voor strandsporters. Beachvolleyers kunnen er het hele jaar door genieten van een aangename temperatuur, weinig wind en een stralende zon.

Valenciaans klimaat ideaal voor strandsporten

Het klimaat van Valencia is, typisch voor het oosten van Spanje, vrij droog en mediterraans. De gemiddelde jaartemperatuur bedraagt er ongeveer achttien graden en neerslag valt er voornamelijk in de herfst of vroege winter. Het droge klimaat maakt dus van Valencia een ideale plek voor strandsporters. Beachvolleyers kunnen er het hele jaar door genieten van een aangename temperatuur, weinig wind en een stralende zon.

Beachvolleybal werd voor het eerst gespeeld in de jaren twintig op de stranden van Santa Monica, Californië. In 1992 wordt het een internationale professionele sport en in 1994 organiseert de VS een eerste World Series Tournament met onder meer Frankrijk, Puerto Rico, Brazilë en Chili als deelnemers. Het ging de sport zo voor de wind dat het in 1996 als olympische discipline werd erkend. Meer dan 218 nationale volleybalbonden brengen inmiddels beachvolleybalactiviteiten. Het circuit kent wereldwijd meer dan tweeduizend professionele spelers en vijf overkoepelende instanties. En dat terwijl de populariteit van de sport door blijft groeien…

De Internationale Federatie Van Volleybal (FIVB) is één van de grootste voortrekkers van de sport. Ze willen van (beach)volleyball een volwaardige sport maken op wereld-, continentaal en national vlak. Ten tweede willen ze van de wedstrijden een (mediageniek) topspektakel maken. Ten laatste willen ze het aantal deelnemende landen uitbreiden en aansporen om op topniveau te spelen. De federatie hield een eerste samenkomst in 1947. Toen kwamen vertegenwoordigers van Poolse, Franse en Tsjechcishe volleybalfederaties samen in Praag en in Parijs om hun dank te betuigen voor de steun die ze ontvingen van Italiaanse, Joegoslavische, Roemeense en Belgische federaties. Zo ontstond de FIVB, bestaande uit veertien federaties. Het hoofdkwartier verhuisde in 1984 van Parijs naar Lausanne in Zwitserland. Ondertussen telt de FIVB meer dan 200 leden.


EK Volleybal 2008 in Valencia. (www.nevobo.nl)

EK Volleybal 2008 in Valencia.
(www.nevobo.nl)

Vorig jaar vond voor de 31ste keer het wereldcongres plaats in Dubai. Gedurende twee dagen praatten de aftredende voorzitter Dr. Dacosta over 24 jaar succesvol leiderschap en over de geliefde sport. De derde voorzitter Wei zal het ongetwijfeld even goed doen. Strand versus zaal Zoals verwacht, bestaan er enkele verschillen tussen zaal- en beachvolley. Een kleine vergelijking. Een match wordt meestal in drie sets gespeeld tot 21 punten en de set tot 15 punten. Het spel begint met een opslag. De twee teams mogen de bal elk drie keer raken vooraleer ze de bal over het net gooien. Het winnende team scoort punten via het rally point system. In beachvolleyball blijft het doel hetzelfde, met dat verschil dat de teams slechts uit twee personen bestaan in plaats van de klassieke bezetting met zes personen. Ook de grootte van het veld verschilt, het veld van een beachvolleyterrein stukken kleiner en zijn er voor de deelnemers geen vaste speelposities. Een laatste verschil is dat er tijdens een set geen time-out kan worden gevraagd. Ongeacht het team dat opslag had, wint het team dat een punt scoorde.

Bronnen www.fivb.org www.fvbcv.com

'Al wat wij vragen is een degelijk terrein'

Hippolito García, trainer en secretaris van Club Voleibol Valencia

reageert op de verhuis van de strandsporten naar de haven

Wat vindt u van de verhuis naar de haven?

"Ik vind het absoluut geen slecht idee. Het is waanzin dat het stadsbestuur boetes zou blijven betalen. Het is een spijtige situatie, maar het is wel een goede oplossing. Er werden eerder al grote kampioenschappen georganiseerd op een artificieel strand en dat ging perfect."

Wat denk je over de wet die reclame op de stranden verbiedt?

"Ik ben niet uitgesproken voor of tegen die wet. Het strand is een authentieke plek, en dat moet zo blijven. Het strand is van iedereen en gezien publiciteit net een van de grootste tekens van individualiteit en eigendom is, vind ik niet dat dat er een wildgroei aan reclame mag komen. Er moeten dus zeker wetten zijn. In het geval van de problemen met de strandsporten vind ik dan ook niet dat de wet zomaar afgevoerd moet worden. Een uitzondering op de wet voor strandsporten zou al een oplossing kunnen bieden, maar zelfs dat acht ik onnodig. De wet gewoon toepassen met een flinke dosis gezond verstand en wat gevoel voor de gulden middenweg vind ik perfect. Laat men maar grote toernooien met veel publiciteit organiseren. Als die reclame daarna weer even snel verdwijnt dan ze gekomen is, wie kan daar dan wat op tegen hebben? Valencia boetes geven en blauwe vlaggen afpakken, terwijl andere steden wél ongestraft toernooien mogen organiseren, is voor mij geen teken van gezond verstand. Zeker niet als het om tijdelijke reclame gaat. Daarenboven kunnen sportclubs en toernooien gewoonweg niet overleven zonder reclame. Publiciteit op stranden is trouwens van alle tijden. Het brengt ook wat extra kleur."

Wat denk je van de uitspraak van de vertegenwoordiger van Recaudación de Playas?

"Wel, hij heeft het fout. Als gewone volleybalclub die ook aan beachvolley doet, moeten wij om te trainen op het strand minstents een net, palen, ballen en een terreinafbakening hebben. Dat is op zich al duur genoeg. Om dat te kunnen kopen hebben we al enkele keer een benefiet moeten houden. Je kan met dat strikte minimum natuurlijk wel je sport beoefenen, dat is waar. Maar je mag niet vergeten dat beachvolley een Olympische sport is. Niet dat wij zó hoog moeten grijpen natuurlijk, maar als je wat professioneel wil werken, heb je al gauw heel wat meer dan dat nodig. Het is best wel in orde voor ons mochten we enkel nog aan de haven terecht kunnen. Al wat wij vragen is een degelijk terrein om op te trainen en spelen."

Valenciaans in onderwijs

Vanloosveldt — Mon, 22 Jun 2009 05:50:15 CDT

Valenciano o Castellano?

De veldslag tussen Spaans en Valenciaans in het onderwijs

Leerlingen die in de lagere school in het Valenciaans les volgen kiezen er steeds vaker voor om hun middelbare studies in het Spaans verder te zetten. Dat blijkt uit een onderzoek van Escola Valenciana, een organisatie die zich tot doel stelt de Valenciaanse taal te beschermen. De studie stelt dat maar één derde van de leerlingen bij de oorspronkelijke Valenciaanse lijn blijft. Een ingewikkelde regeling van de onderwijstalen zorgt ervoor dat leerlingen vaak veranderen van taal waarin ze les willen krijgen. Bovendien is er vaak discussie over het feit of het Valenciaans aan het uitsterven is, of de taal net aan een revival is begonnen.

Door: Mathias Broché, Stefanie Van Looveren, Charlotte Van Houtte en Thijs Michiels

Na rondvraag blijkt dat leerlingen in het openbaar onderwijs in de stad Valencia uit twee lijnen onderwijs kunnen kiezen, een Spaanse en een Valenciaanse. Sowieso krijgen de leerlingen les in beide talen, maar in de Spaanse lijn geven de leerkrachten voor het grootste deel les in het Spaans en bij de Valenciaanse lijn zijn de lessen dus in het Valenciaans. Een onderwijs in één taal is immers verboden.

Basisonderwijs
In de lagere scholen primeert het Valenciaans wel op het Spaans, maar hoe ouder de kinderen worden, hoe minder de lokale taal aan bod komt in de scholen. Slechts een handvol private scholen kiest ervoor om hun onderwijs bijna uitsluitend in het Valenciaans te geven. Een voorbeeld daarvan is de basisschool Pablo Neruda. ‘In onze school krijgen de leerlingen les in het Valenciaans, maar één keer per dag wordt er een vak in het Spaans gegeven,’ vertelt de directrice van de school, Martina Alvares. Ze hamert erop dat de lokale taal deel is van de Valenciaanse cultuur en dat de kennis van de taal belangrijk is voor de persoonlijke en professionele ontwikkeling van het kind.


De leerlingen van de Pablo Neruda-school

De leerlingen van de Pablo Neruda-school

Toch is duidelijk dat het Valenciaans niet als de moedertaal van de kinderen kan beschouwd worden. Onderling spreken ze immers Spaans en ook thuis wordt geen Valenciaans gesproken. ‘Er is wel een duidelijke evolutie merkbaar’, stelt Martina Alvarez: ‘Zowel in de dorpen als in de steden in de Comunidad Valenciana wordt er opnieuw meer Valenciaans gesproken.’

Het Valenciaans zat enkele jaren geleden in een dieptepunt en dreigde gemarginaliseerd te worden tot in de dorpen rond de stad Valencia,' zegt Alvarez. ‘Dat kwam omdat er de laatste tientallen jaren steeds meer inwijkelingen uit andere regio’s verhuisden naar Valencia en het Spaanse steeds meer doordrong als de courante taal van de Valenciaanse bevolking.’Alvarez hamert erop dat het spreken van de regionale taal wel degelijk belangrijk is. ‘Als je solliciteert in een Valenciaans bedrijf en je bent de regionale taal niet machtig maak je bijna geen enkele kans. De taal blijft voortleven in de hoofden van vele Valencianen en dat is een niet te onderschatten factor.’

Middelbaar onderwijs
In de middelbare scholen blijft de keuze van de taallijn behouden. Maar meer en meer lessen worden dan in het Spaans gegeven. Julia Martinez koos ervoor om de Valenciaanse lijn die ze in de lagere school volgde te behouden: ‘Ik vind dat Valenciaans gewoon bij de cultuur hoort. Spaans spreek ik thuis en met vrienden en daarom besloot ik dat ik ook in het middelbaar in het Valenciaans wilde behouden.’

Op dit moment kiest ongeveer de helft van de leerlingen voor de Spaanse en de helft voor de Spaanse lijn. ‘Sowieso heb je in de twee talen les, de leerkracht kiest in welke taal de lessen zijn. Maar de taal die de leerling kiest primeert,’ herhaalt Raul López. Hij was vijf jaar geleden de enige van zijn jaar die voor de Valenciaanse lijn koos. Nu kan hij zich niet meer inbeelden dat er zo weinig voor de lokale taal zouden kiezen. ‘Er is nu zeker weer meer interesse in het Valenciaans. Leerlingen worden gemotiveerd om in die taal les te volgen.’

Dat zegt ook Juan Colón van de Academie voor de Catalaanse/Valenciaanse Taal. Die Academie werd opgericht in 1983 bij de officiële erkenning van het Valenciaans. Haar taak bestaat erin toe te kijken op de linguïstische evolutie en ze is teveneens de normerende instelling van de Valenciaanse taal. ‘Er is geen twijfel mogelijk: Valenciaans hoor je meer en meer in de straten van de hele regio’, vertelt Colón. ‘Na een dip van een aantal jaar geleden, toen er enkel nog maar op de scholen Valenciaans gesproken werd, is er een stijgende tendens te merken. Valenciaans is een levende taal en zeker geen dode!’

Universiteiten
Enkel in de universiteiten kan er niet altijd gekozen worden voor de onderwijstaal, daar hangt het van de studierichting af. Raul López, die Hispanische cultuur studeert, kan deels kiezen of hij zijn vakken in het Valenciaans of in het Spaans wil. Ook bij examens is hij vrij om in de taal naar keuze te antwoorden.

Bij Julia Martinez, die Engels studeert, zijn daarentegen zo goed als alle algemene vakken in het Spaans. ‘Dit jaar heb ik maar twee vakken in het Valenciaans, de leerkracht beslist zelf de taal waarin hij les geeft. Daar hebben wij helemaal geen zeggenschap in.’ Opvallend is wel dat zo goed als alle bordjes op de twee Valenciaanse universiteiten in het Valenciaans zijn. De dienst voor Taalpolitiek van de Universiteit van Valencia biedt zelfs gratis Valenciaanse taallessen aan voor buitenlandse studenten of studenten die uit andere delen van Spanje komen.

Toch zijn er ook studenten in de universiteit die het niet zo begrepen hebben op het Valenciaans. Antonieta Carrera heeft op zich niets tegen de Valenciaanse taal: ‘Ik vind het leuk dat er een eigen taal voor Valencia bestaat. Maar ik vind het niet kunnen dat sommige leerkrachten lessen geven in het Valenciaans.’ Volgens haar zijn er heel weinig jongeren die nog Valenciaans spreken. Tegenstrijdige meningen dus.

Valenciaanse Taal
De Valenciaanse regio kent momenteel twee officiële talen: het Castiliaans (of algemeen Spaans) en het Valenciaans. In 1982 verkreeg het Oost-Spaanse gebied vergaande autonomie, en is sindsdien bevoegd voor tal van beleidsdomeinen. Zo kent Valencia onder andere een eigen wetgeving wat betreft onderwijs en taalinrichting. Vandaag is de regio officieel tweetalig en dit is ook duidelijk te merken in het Valenciaanse straatbeeld. Op de bus, langs de weg, in publieke en privégebouwen: overal gaat de Spaanse uitleg vergezeld van de Valenciaanse vertaling.

Oorsprong
Het Valenciaans is een Romaanse taal die net als de andere Zuid-Europese talen zijn wortels heeft in het Latijn. Het gros van de taalkundigen en de Academie voor de Catalaanse/Valenciaanse Taal zijn het er over eens dat Valenciaans zo goed als identiek is aan Catalaans, en beschouwt ze dus niet als een aparte taal. In realiteit loopt het Valenciaans voor 99 % gelijk met het Catalaans, maar beide talen kennen enkele andere woorden en zegswijzen.
Spaanse unionistische en Valenciaanse regionalistische politici hebben geijverd voor de taal apart te beschouwen, maar op advies uit de Spaanse linguïstische wereld werd dit voorstel verworpen. De Academie voor de Catalaanse/Valenciaanse Taal bevestigt dat de taal gesproken in Catalonië, Valencia en de Balearen één en dezelfde is, maar noemt ze een polycentrische taal.

Cijfers
Vandaag beschouwen ruim negen miljoen mensen het Valenciaans/Catalaans als hun moedertaal. Naast de Spaanse regio’s zijn er ook in Frankrijk, Andorra en Italië Valenciaans/Catalaans-sprekenden te vinden. Taalevolutie in de Valenciaanse regio:

Jaar	Castiliaans	Valenciaans	Tweetalig	Andere
1989	49,6%	45,8%	4,5%	0,1%
1992	45,0%	50,4%	4,6%	0,0%
1995	47,2%	50,0%	2,8%	0,0%
2005	54,5%	36,4%	6,2%	2,9%
2008	56,8%	32,3%	7,6%	3,3%

(bron: Servicio de Investigación y Estudios Sociolingüísticos de la Consellería de Cultura, Generalidad Valenciana; http://www.cult.gva.es/sies)

Canal GV

Vanloosveldt — Mon, 22 Jun 2009 05:49:47 CDT

There is no abstract available for this page revision.

Op en top Wagneriaans

Vanloosveldt — Mon, 22 Jun 2009 05:49:20 CDT

Tweede editie van I Festival del Mediterrani:

Op en top Wagneriaans

El Palau de les Arts kondigde in mei met heel veel trots de tweede editie van ‘I Festival del Mediterrani’ aan. Een primeur voor de Spaanse cultuur want voor het eerst brengt een resem bekende musici ‘der Ring des Nibelungen’ van de Duitse componist Richard Wagner op een Spaans podium. De Duitser deed er maar liefst 26 jaar over om het volledige werk af te krijgen en volgens Helga Schmidt, art director van het Palau, staat zijn werk daarom symbool voor de lange afwerking aan het Valenciaanse Paleis voor de Schone Kunsten.

De eerste editie van ‘I Festival del Mediterrani’ was een grote gebeurtenis voor de Valenciaanse gemeenschap. Het was niet alleen de voorstelling van een nieuw evenement maar ook de officiële opening van el Palau voor het publiek. Tijdens deze avond werd ook Indiër Zubin Mehta voorgesteld als officiële dirigent van het Valenciaanse Paleis voor Schone Kunsten. Hoewel het Palau er dit jaar alles aan heeft gedaan om de crème de la crème van de klassieke muziekwereld samen te brengen, is het nog de vraag of het festival een succes zal zijn. Ondanks de leuke primeur voor Valencia en alle grote namen, kunnen heel wat inwoners het zich niet permitteren om een voorstelling te gaan bekijken want de meeste prijzen variëren tussen de 100 en 200 euro. Toch zijn de tickets al uitverkocht. Wie een reisje naar Valencia had geboekt voor volgende week, kon gerust nog twee voorstellingen meegepikt hebben.

DRUK DRUK DRUK
Toeristen die deze of volgende week het Palau proberen te bezoeken, zullen vriendelijk worden weg gelachen door de mensen van de security. De organisatie van het Palau neemt namelijk geen risico’s en het is uit den boze om de afbakeningen te passeren. Die organisatie bestaat uit de mensen van het Paleis zelf maar ook Las Furas dels Baus zijn medeverantwoordelijk voor de volledige productie. Deze instelling staat namelijk in voor de volledige opbouw van de decors. De technici van Las Furas zullen ook verantwoordelijk zijn voor de belichting, de schoonmaak van het water maar ook het vuurwerk dat iedere avond zal ontstoken worden.

WAT HEB JE DIT JAAR GEMIST?
De aftrap voor ‘I Festival’ werd op vrijdag twaalf juni gegeven door de Valenciaanse pianist Claudio Carbó en muzikanten van het Provinciaal Orkest. Ze speelden samen voornamelijk nummers uit het oeuvre van Wagner met daarin ook liederen waarmee het koppel Wagner hun gasten entertainde. Naast Wagner passeerden ook nummers van Ferenc Liszt de revue. De veertiende juni was mezzosopraan Catherine Wyn-Rogers aan de beurt om het publiek te bekoren. Zij zong, begeleid door pianist Klaus Sallmann, de Wesendonck-Lieder van uiteraard Wagner. Dit opus bestaat uit vijf liederen die gebaseerd zijn op vijf gedichten van Mathilde Wesendonck, vrouw van de bekende bankier Otto Wesendonck. Daarnaast bracht de mezzosopraan ook een ode aan Brahms, Strauss en Mahler. Bariton Albert Dohmen was de zeventiende juni aan de beurt, op zijn beurt begeleid door pianist Adrian Baianu. Samen brachten zij de recital ‘Del Rin al Danubio’ weer tot leven met onder andere liederen van Schubert, Brahms, Pfitzner, Strauss en Schönberg. Toch hebben potentiële reizigers naar Valencia nog niet alles gemist want er zijn nog twee voorstellingen die menig man zullen verrassen. Javier Perianes zorgt voor de eerste verrassing op 23 juni. Deze pianist wordt “een van de grootste ontdekkingen binnen de Spaanse muziek” genoemd. Hij brengt die avond drie intermezzo’s, opus 117 van Brahms, opus 90 de Schubert en nog veel meer van dat. De climax van het volledige festival gebeurt op de 24ste juni wanneer de grote Plácido Domingo de hoofdrol binnen een van de toneelstukken van Wagner voor zich neemt. Kippenvel gegarandeerd! Toch hoef je niet te treuren als je deze editie gemist hebt. In november dit jaar komt namelijk een DVD in high definition van dit festival op de markt.

Wilhelm Richard Wagner

werd in 1813 geboren in Leipzig. Hij was een belangrijk persoon voor de muziek van zijn tijd. Niet alleen componeerde hij allerlei muziekdrama’s waarvan hij de teksten schreef, maar hij was ook thuis op letterkundig gebied. Op die manier ontstonden de grootste muziekdrama’s die uiteindelijk werden opgevoerd in een speciaal gebouwd theater in Bayreuth. Naast zijn voorkeur voor tekst en muziek was Wagner ook politiek actief: hij nam samen met de Russische revolutionair Bakoenin deel aan de opstand in Dresden tijdens de revolutie in 1848-1849. Toch staat Wagner voornamelijk bekend om zijn werk ‘der Ring des Nibelungen’, dat is opgedeeld in vier muziekdrama’s:

· Das Rheingold is een stuk uit twee bedrijven dat in een vooravond moet gebracht worden.

· Die Walküre wordt de eerste dag gebracht en bestaat uit drie bedrijven.

· De tweede dag is het de beurt aan Siegfried, dat ook drie bedrijven telt.

· Götterdämmerung heeft Wagner voor de derde dag gepland: een voorspel en drie bedrijven.

Door Evelyn Verzelen

Bioscopen counteren rake klappen

Vanloosveldt — Mon, 22 Jun 2009 05:48:23 CDT

BIOSCOPEN COUNTEREN RAKE KLAPPEN

De Valenciaanse bioscoopwereld davert. De 511 cinemazalen verloren op vier jaar tijd maar liefst een vierde van hun bezoekers. Het nieuws doet de ronde dat zowat 60 zalen de deuren zullen moeten sluiten. De uitbaters van de zalen zetten de tegenaanval in: ze zullen met goedkope tickets gedurende een heel weekend mensen naar de film proberen te lokken. Zo moet de interesse voor het grote scherm opnieuw groeien.

Nochtans doen de concrete cijfers niet meteen een probleem vermoeden: niet minder dan 2,1 miljoen filmliefhebbers bezochten de Valenciaanse filmzaal vorig jaar. Dit betekent dat de stad voorlopig enkel Madrid (7,2 miljoen) en Barcelona (4,8 miljoen) boven zich moet dulden. Deze goed ogende cijfers betekenen echter wel een daling van 25 procent vergeleken met vier jaar eerder. De inkomsten delen in de klappen, maar houden zich beter staande: ze dalen met een kleine tien procent.

NAAR DE FILM VOOR TWEE EURO
Vanuit verschillende hoeken wordt geopperd dat te dure tickets de oorzaak zouden zijn voor de malaise. Hoewel zowat alle spelers in de filmwereld de terugval eerder aan piraterij en een veranderd kijkpatroon van de bezoekers wijten, is de boodschap niet in dovemansoren is gevallen. Distributeurs, producers en cinema’s sloegen de handen in elkaar, waardoor het Festival del Cine ontstond. Filmliefhebbers die op 21 juni een bioscoop bezoeken krijgen een pasje en betalen de normale prijs. Wanneer ze echter op 21, 22 of 23 nóg eens naar de film gaan, betalen ze daarvoor slechts twee euro. Dit zal het geval zijn in 321 Valenciaanse zalen.

Het Festival del Cine is ontstaan naar een Frans voorbeeld. Bij de Spaanse noorderburen werd het 25 jaar geleden al gebruikt om de in vrije val verkerende filmindustrie uit het slop te helpen. Met succes trouwens: het Franse filmfestival bestaat nog steeds. De Spaanse spelers op de filmmarkt zijn dan ook erg blij. Ze verheugen er zich over dat voor het eerst alle krachten gebundeld worden en dat de snel zakkende bezoekersaantallen serieus genomen worden.

Film in Spanje (januari - april 2009)

Bezoekers*

Madrid 7,2

Barcelona 4,8

Valencia 2,1

Alicante 1,2

Malaga 1,1

Winst*

Madrid 46,8

Barcelona 31,6

Valencia 12,7

Alicante 7,2

Malaga 7,0

* De aantallen zijn uitgedrukt in miljoenen.

Door Arne Prové

Cuina Oberta

Vanloosveldt — Mon, 22 Jun 2009 05:47:03 CDT

Cuina Oberta

- Goedkoop dineren in Valencia -

Van 15 tot 21 juni 2009 is Valencia met de actie ‘Cuina Oberta’ nog meer dan anders een culinair paradijs. Fijnproevers kunnen die week genieten van gedurfde, maar redelijk geprijsde menu’s in meer dan vijftig restaurants verspreid over de hele stad. Voor de prijs van achttien euro voor een lunch en dertig euro voor een diner krijg je een gastronomisch pareltje voorgeschoteld in etablissementen waar je misschien niet meteen voor zou kiezen. In navolging van steden als New York, Los Angeles en Londen is Valencia nu de eerste stad om het initiatief in Spanje te lanceren.

“Toeristen worden aangetrokken door het klimaat, de sfeer en de uitstekende keuken”

Carlos Gelabert, de voorzitter van de Valenciaanse Horeca (la Federación de Hostelería de Valencia) is alvast zeer enthousiast over het initiatief. “Het is een perfecte reclamecampagne voor onze stad en onze culinaire traditie”, vertelt hij. “Het merendeel van de toeristen die onze stad bezoeken worden immers aangetrokken door het aangename klimaat, de gemoedelijke sfeer en de uitstekende keuken. Allemaal elementen die dit initiatief in de verf zetten dus.”

Uit de startblokken
De restaurants serveren hun dagelijkse menu’s aan de schappelijke prijs van 18 of 30 euro, drank niet inbegrepen. De locaties van de verschillende eetgelegenheden zijn niet altijd voor de hand liggend. Zo kan je een hapje gaan eten in het Ibishotel of Holiday Inn. Ook de bekende restaurantketen Novotel neemt deel aan de actie. “We hadden de eerste dagen meteen succes,” zegt Jacobu Plana, chef-kok in het Novotelrestaurant ‘Claravia’. “Maandagmiddag hadden we vijf ‘eetlustigen’, diezelfde avond zeven. Op dinsdag moesten we het stellen met vier klanten.” In restaurant ‘Mar de Bamboo’ kent de actie minder succes. “De eerste twee dagen kwamen er zo’n tien klanten over de vloer. We hopen natuurlijk dat de actie nog meer klanten zal lokken.” In La Sucursal in het centrum van de stad kent het project een ongekend succes. Het restaurant is iedere dag zo goed als volzet met gegadigden van ‘Cuina Oberta’. Maandag en dinsdag kwamen er al 30 tot 35
klanten. “Wij zijn zeer tevreden over de actie,” aldus La Sucursal.

Binnen- en buitenlandse interesse
De ligging van de restaurants bepaalt natuurlijk ook in zekere mate het succes. “Ik ben tevreden met het voorlopig behaalde resultaat. Maar omdat het restaurant buiten de stadskern ligt, trekken we minder volk aan,” verduidelijkt Jacobu Plana van restaurant Claravia. De actie was aanvankelijk gericht om toeristen naar de eetgelegenheden te leiden. Maar volgens de restauranthouders probeert ook de plaatselijke bevolking ‘Cuina Oberta’ uit. La Sucursal: “We hebben via e-mail veel reservaties binnengekregen van zowel lokale bevolking als van toeristen.”

Een voorsmaakje
Maar voor wie het wat meer mag zijn, kan ook terecht in ‘Bice’, het restaurant van het prestigieuze Hiltonhotel. Ook in het centrale gedeelte van de stad nemen veertien restaurants deel aan het project. Maar het loont ook de moeite om even een kijkje te gaan nemen in de eerder afgelegen buurten. Zo heb je restaurant ‘Tapelia Las Cortes’ in de Avenida Cortes Valencianas. Als lunch kan je onder andere kiezen uit: garnalentortilla, kabeljauwfilet, Spaanse ham met gerijpte kaas, Valenciaanse paella, inktvis en andere lekkernijen. Kies je liever ’s avonds voor een uitgebreide maaltijd dan staat het volgende op het menu. Als voorgerecht eet je aubergines met een reductie van portosaus of terrine van eendenlever. Het hoofdgerecht bestaat uit kabeljauw met gratin dauphinoise, wie liever een stukje vlees

Ook het Novotel biedt een voordelig menu aan. (Eigen foto)

Ook het Novotel biedt een voordelig menu aan. (Eigen foto)

heeft neemt best het lendenstuk met paddestoelen en foie gras.
De laatste honger kan je stillen met tiramisu.

Voor de typisch Spaanse keuken ben je dus bij deze restaurants aan het verkeerde adres. “Wij serveren geen Valenciaanse gerechten, wij bieden een wereldkeuken aan. Dus de mensen die hier komen dineren, krijgen dezelfde gerechten voorgeschoteld als de hotelgasten,” zegt Jacobu Plana. Fans van Spaanse gerechten kunnen terecht in ‘Mar de Bamboo’ voor traditionele Valenciaanse gerechten zoals salade met kip. In restaurant ‘Tapelia Las Cortes’ vind je paella.

In navolging van
Het fenomeen is geen nieuwigheid. Ook in België wordt jaarlijks een restaurantweek georganiseerd. Dit jaar vond die plaats van negen tot veertien juni. Voor de prijs van 27 euro kon je drie gerechten eten in toprestaurants zoals ‘Belga Queen’ in Gent en het sterrenrestaurant ‘De Lijsterbes’ in Berlare. Na die week kunnen de bezoekers hun bevindingen op het internet posten en zo wordt er een publieksprijs voor het beste restaurant uitgereikt.

Toeristenlokaas
Projecten als deze kunnen ook een antwoord bieden aan de economische crisis die zeker zijn weerslag heeft op de toeristische sector. “Voorlopig zijn de cijfers vrij stabiel”, verduidelijkt Carlos Gelabert. “In mei van dit jaar mochten we evenveel toeristen ontvangen als rond dezelfde tijd vorig jaar. Toch moeten we ons blijven inzetten om onze stad zo goed mogelijk te promoten en weerwerk te bieden aan de crisis.”

Praktisch: De Valenciaanse restaurantweek ‘Cuina Oberta’ of ‘Open Keuken’ loopt nog tot 21 juni 2009. Vijftig restaurants presenteren een lunchmenu aan achttien euro en ’s avonds een driegangenmenu aan dertig euro (drank niet inbegrepen). Om een plaatsje te bemachtigen dien je te reserveren en daarbij de actie te vermelden. Dat kan je doen via de website: www.valenciacuinaoberta.com Onze favorieten 1) Aqua 2) La Sucursal 3) La Marcelina 4) Tapelia Las Cortes 5) Novotel - Claravia Turismo Valencia is het brein achter deze culinaire campagne. (Eigen foto)

Praktisch: De Valenciaanse restaurantweek ‘Cuina Oberta’ of ‘Open Keuken’ loopt nog tot 21 juni 2009. Vijftig restaurants presenteren een lunchmenu aan achttien euro en ’s avonds een driegangenmenu aan dertig euro (drank niet inbegrepen). Om een plaatsje te bemachtigen dien je te reserveren en daarbij de actie te vermelden. Dat kan je doen via de website: www.valenciacuinaoberta.com

Onze favorieten
1) Aqua
2) La Sucursal
3) La Marcelina
4) Tapelia Las Cortes
5) Novotel - Claravia

Turismo Valencia is het brein achter deze culinaire campagne. (Eigen foto)

In La Tapelia Las Cortes kan je proeven van een echte Valenciaanse paella. (Eigen foto)

Door Eefje Raets, Eva Thierens, Moreno Roelandt, Jolien D’hauwer

Censura en la prensa Valenciana

Vanloosveldt — Mon, 22 Jun 2009 05:45:25 CDT

De Spaanse overheid probeert de media voor haar kar te spannen

Valenciaanse journalisten spreken van censuur

De Internationale Dag van de Vrije Meningsuiting op drie mei in de Spaanse havenstad Cadíz was voor de Spaanse Reporters zonder Grenzen en de Vereniging van Journalisten de ideale gelegenheid om op te komen voor hun rechten. In 2009 kwamen 18 journalisten om het leven en werden maar liefst 145 anderen gevangen genomen. Die geweldplegingen zijn echter niet de enige bedreiging voor de persvrijheid en de kwaliteit van de berichtgeving, toch essentiële bouwstenen in een democratische staat. Ook de strenge, waakzame hand van vadertje Staat vormt nog steeds een bedreiging. Niet alleen in dictaturen, maar ook in een moderne natie als Spanje.

Dat vadertje Staat bij

na altijd een oogje in het zeil houdt, werd pijnlijk duidelijk rond de vorige eeuwwisseling. Toen stelde het gerecht een onderzoek in naar de vermoedelijk frauduleuze activiteiten van Carlos Fabra, voorzitter van het Castellaanse parlement. José Ricardo Seguí, cultureel hoofdredacteur van de krant Levante denkt het volgende over deze zaak: “Fabra zag zijn ongure praktijken liever niet breed uitgesmeerd in de media en verbood het gerecht om met de pers te praten. Dat bevel volgden de medewerkers van het gerecht braaf op.” Fabra is bovendien niet mals voor de Spaanse media. “Op persconferenties beledigt hij journalisten als hij niet op hun vragen wil antwoorden of als hun vragen te persoonlijk worden.”

MANIPULATIE
Het Spaanse medialandschap is, zeker in vergelijking met ons kleine landje, enorm verdeeld. De strijd tussen nationale en lokale omroepen is al lang gestreden. De nationale omroepen wonnen het pleit en heersen nu in het hele land. Hoewel het lokale nieuws heel belangrijk is voor de bevolking, blijft die toch kijken naar het nationale nieuws. Dat wordt dan wel gemanipuleerd, maar toch trappen de meeste mensen er met open ogen in. “Op nationaal niveau zijn alle televisie-omroepen in handen van de staat, mede omdat hun ontstaan bij wet door de regering goedgekeurd moet worden. Hierdoor moeten zij het alziende oog van de overheid dulden”, aldus Seguí. Je zou dan denken dat lokale omroepen, die in handen van privépersonen zijn., het gemakkelijker hebben . Niks is minder waar. In Spanje bestaat er zoiets als autonome provincies, die elk door een regering geleid worden. Op die manier ontstaan er op lokaal niveau raden met mensen die door de overheid aangeduid worden. Zo kan de manipulatie ook hier van start gaan. Toch ziet de cultureel hoofdredacteur van de Levante al verbetering in de manipulatie van journaals en informatieve programma’s. “Vroeger was er meer censuur binnen de audiovisuele media maar sinds het ontstaan van speciale raden is dat veel verbeterd. Die raden moeten toezicht houden op de inhoud van alle programma’s en creëren zo ook meer diversiteit en pluraliteit. Ook door het feit dat alle leden ervan uit verschillende vakgebieden komen”, gaat Sequí verder. Voor de geschreven pers ligt de zaak iets gemakkelijker. “Alle Spaanse kranten zijn in handen van privépersonen en zij worden zo niet beperkt in het nieuws dat zij brengen of in hetgeen zij schrijven. Dat voordeel is de televisiezenders duidelijk niet gegund.”

PARTIDO POPULAR
Ook Remei Castelló en Sergi Pitarch van de Spaanse Vereniging van Journalisten gaan akkoord met de culturele hoofdredacteur van Levante. Vooral Pitarch weet waarover hij spreekt. Hij werkte voor een behoudsgezinde krant met een uitgesproken voorkeur voor de Partido Popular. Het gebeurde meer dan eens dat zijn teksten door de hoofdredacteur werden aangepast opdat ze meer binnen het gedachtegoed van de partij zouden passen. Nu werkt hij voor de linkse krant Levante. Volgens deze twee leden van de Journalistenvereniging zijn er in Spanje twee partijen die het de vrije omroepen moeilijk maken: de Partido Popular en de PSOE. Die laatste partij was de politieke partij die in 1989 een publieke omroep oprichtte en zo het nieuws probeerde te manipuleren. De Partido Popular, een conservatistische partij had het tussen 1996 en 2004 voor het zeggen in Spanje. Francisco Camps is al vier jaar voorzitter van de Valenciaanse afdeling van de partij. Camps weigert al twee jaar met journalisten te praten over het thema censuur, maar het is wel duidelijk dat hij er alles aan doet om inmenging in de media te krijgen. Volgens Castelló en Pitarch gebruikt zijn partij het belastingsgeld voor de partijfinanciering om vrije lokale radio’s en kranten onder druk te zette. Zodat die positief over hen zouden berichten. Als deze media niet positief over de partij schrijven, ontvangen zij geen overheidspubliciteit. In deze tijden van economische crisis, is de overheidspubliciteit heel belangrijk omdat zij minder bij privébedrijven terecht kunnen. Deze omroepen zijn zoals eerder vermeld sowieso al zeer afhankelijk van de overheid omdat zij een licentie nodig hebben om te kunnen starten. De overheid zou die licenties echter vooral toekennen aan brvriende bedrijven. Dat beweren toch die twee Valenciaanse journalisten.

VERANDERING?
Als journalist in Spanje kan je helaas weinig tegen die manipulatie inbrengen. Seguí: “Politieke partijen beslissen alles. Er wordt sowieso met meerderheid gestemd voor of tegen een bepaald voorstel. Als de meerderheid wint, kan je er niks tegen beginnen. Daarnaast wordt ook extern advies niet geduld, zelfs niet van mensen uit het vak. Zij die niet op de manier dat de overheid het wil doen of denken, mogen opstappen. Of ze dat nu willen of niet.” De bevolking lijkt de manipulatie wel door te hebben, want een bezorgde burger riep mensen via Facebook op om vorige zaterdag te gaan betogen voor het ontslag van Francisco Camps, voorzitter van de Valenciaanse tak van de Partido Popular. Maar liefst 13 000 burgers daagden op om hun onvrede te uiten. Volgens Castelló en Pitarch van de Vereniging voor Journalisten komt er niet direct beterschap. Want bij de Europese verkiezingen van twee welen geleden kaapte de Partido Popular nog meer stemmen weg dan bij de vorige verkiezingen.

Francesco Van Trappen
Alexandre De Keukelaere
Evelyn Verzelen
Leontien De Vos

ETA, een dreiging voor de persvrijheid

De Baskische afscheidingsbeweging ETA vormt in het Noord-Spaanse Baskenland de grootste bedreiging voor de persvrijheid. Euskadi Ta Askatasuna, Baskenland en Vrijheid, pleegde begin 2009 een aanslag ope een televisiestation van de Baskische openbare omroep EiTB. De terreurorganisatie, die streeft naar een onafhankelijke en socialistische Baskische staat, neet naast bomaanslagen op mediagebouwen en -organisaties ook journalisten als doelwit. Reporters worden vermoord, verwond en anderen moesten het Baskenland al ontvluchten. Veel journalisten zijn zo genoodzaakt om te werken onder politiebescherming. Een vijandig werkklimaat en een constante bedreiging voor de persvrijheid en vrije meningsuiting.

La violencia en las escuelas

Vanloosveldt — Mon, 22 Jun 2009 05:44:50 CDT

Steeds meer pestkoppen school

"Pesten op school is schuld van maatschappij"

Nu bij ons de zaak Simon Wyffels, de jongen die in Gent na schooltijd neergestoken werd achter de rug is,publiceerden de Valenciaanse media cijfers over geweld en afpersing op de Spaanse scholen. Zo zouden volgens Los 20 Minutos de Valencia in 2008 bijna 2000 gevallen gemeld zijn van leerlingen die in ernstige mate het slachtoffer geweest zijn van pesterijen. Zelfs in het zonnige Valencia is er dus sprake van een soms stormachtig klimaat binnen de schoolmuren.

Liever pesten dan gepest worden

Expert en auteur van Acoso y violencia en La escuela, Angela Serrano, vertelt in het artikel dat het pestgedrag op scholen de voorbije jaren aanzienlijk gestegen is. Ze werkt samen met El Centro Reina Sofía para el Estudio de la Violencia en sporen scholen in Valencia aan om pestgedrag te bestrijden. Dit instituut heeft een analyse gemaakt van het PREVI-plan en aan de hand van die studie hebben ze een handleiding opgesteld om scholen beter te begeleiden om pestgedrag tegen te gaan. Door middel van El Registro Central de la Conselleria de Educación is het mogelijk om een overzicht te krijgen van het aantal incidenten in Spanje. Jaarlijks wordt de helft van de bijna 2000 gevallen opgenomen in het register.

PREVI-Plan

Een van de eerste conclusies in dit plan is dat er drie vormen van pesten bestaan: psychologisch en emotioneel pesten, lichamelijk geweld en extreem pesten (afpersing, langdurig kwellen…). In de meeste gevallen gaat het om jongeren die pesten om een superieur gevoel te krijgen, ze hunkeren naar bevestiging en aandacht. Pestkoppen zijn ervan overtuigd dat ze op die manier een leidersfunctie kunnen innemen in de klas. Ze kijken niet verder dan pesten of gepest worden. Ook zien we dat ze vaker pesten op de speelplaats of na school. Ze gaan zelden in de gangen en klaslokalen pesten omdat de kans daar groter is betrapt te worden door een leerkracht.

“Het zijn vaak kinderen die uit probleemgezinnen komen. We zien op school dat het gedrag dat kinderen vertonen eigenlijk een spiegelfunctie heeft van hoe het er thuis aan toegaat”, aldus Angela Serrano. Ook zien we dat het aantal pestkoppen afhangt van de buurt waarin de school gelegen is. In bepaalde buurten in Valencia zie je duidelijk dat het fenomeen ‘hangjongeren’ extreem geweld ontstaat omdat de ouders niet in de buurt zijn om een oogje in het zeil te houden. “Het gaat ook vaak om ouders die zelf geen diploma hebben. Daardoor ontbreekt er een voorbeeldfunctie en gaan de jongeren het levenspatroon overnemen van hun ouders”, zegt een verontruste Serrano.

“In 53% van de gevallen gaat het om jongens, 47% zijn meisjes. We constateren ook dat jongens eerder fysiek geweld gebruiken en meisjes op een verbale, psychologische manier pesten”, zegt Serrano. “Om welke vorm het ook gaat, het belangrijke is dat scholen op een correcte manier reageren op pestgedrag want het is een blijvend probleem in onze maatschappij.”

El Collegio Cervantes

Een lerares van El Collegio Cervantes in el Calle Guillam Castro in Valencia getuigt over het onderwerp. “Onze school telt meer dan 500 leerlingen maar echte problemen zijn er hier nog nooit geweest”, steekt lerares Anna Melero van wal. “Dat ligt waarschijnlijk vooral aan het feit dat wij een lagere school zijn en dat die agressie er pas op latere leeftijd uit komt. Al mag het ook gezegd zijn dat wij een van de betere scholen uit de buurt zijn, zoniet de beste. (lacht) We streven er hier dan ook naar dat er een grote openheid is tussen leerlingen, hun familie en leraars. Wat Valencia in het algemeen betreft merken wij een lichte stijging van het aantal gevallen van agressie op school.”

Doch als Melero vergelijkt met haar eigen periode op school moet ze toegeven dat er in de loop der jaren steeds meer geweld in de klaslokalen is. “In mijn tijd was er bijna geen sprake van agressie op school. Wij waren makke lammetjes vergeleken met de jeugd van tegenwoordig maar dat heeft vooral de maken met hoe de maatschappij veranderd is. De dag van vandaag durven jongeren meer en meer hun mond open trekken en dat wordt ook aanvaard van hen. Het wordt hen trouwens aangeleerd om mondiger te zijn. Op die manier worden ze ook sneller zelfstandig en volwassen.”

“Wat je wel ziet is dat de mentaliteit van de jongeren vooral afhangt van hun sociale achtergrond”, vervolgt Melero. “In Valencia, en eigenlijk overal in Spanje, kom je veel buitenwijken muy marginales tegen. In de scholen die je daar terugvindt ligt het aantal gevallen van agressie naar schatting dan ook meer dan 50% hoger dan in onze school bijvoorbeeld. De ouders van onze kinderen hebben allemaal een vaste job en bijgevolg een iets hogere levensstandaard dus is het bij ons uitzonderlijk als er gesanctioneerd moet worden.”

Plan de Convivencia

Om het probleem tegen te gaan heeft La Communidad de Valencia een Plan de Convivencia opgesteld, een soort samenlevingsplan. Ook de school van Anna Melera werkt met dit plan als richtlijn: “In die overeenkomst staat hoe de Valenciaanse leerlingen zich op school moeten gedragen en wat de sancties zijn als ze die regels niet volgen. Van de kleinste ongehoorzaamheden tot de zwaarste overtredingen, voor alles geldt een gepaste sanctie. Bij mijn weten is één dag schorsing de zwaarste sanctie die bij ons op school ooit werd gegeven. In dat geval kreeg de leerling in kwestie een hoop schoolwerk mee naar huis. Schorsen voor een langere periode is bij ons in Spanje niet van toepassing aangezien de leerlingen, net zoals in België waarschijnlijk, het recht hebben op een degelijke educatie.”

“Uiteraard is er ook een verschil tussen jongens en meisjes”, vertelt Melero nog. “Jongens zijn van nature meer agressief en zullen sneller de brute kracht gebruiken terwijl meisjes op een andere manier hun ruzies uitvechten. Wat je ook merkt is dat kinderen van Zuid-Amerikaanse afkomst zich beter of tenminste makkelijker integreren dan bijvoorbeeld Chinese inwijkelingen. Al zal dat wel vooral liggen aan het feit dat de cultuur en de taal in Zuid-Amerika en Spanje niet erg van elkaar verschillen. Ook van moslimjongeren merk je dat ze thuis een heel andere cultuur aangeleerd krijgen. Een moslimjongen zal helemaal anders omgaan met een meisje dan met een andere jongen.”

Dymphne Poppe
Elise De Paepe
Soraya De Taeye
Dimitri Govaert

Low budget doorheen Valencia

Vanloosveldt — Mon, 22 Jun 2009 05:43:43 CDT

There is no abstract available for this page revision.

Valencia in de ban van Pelota

Vanloosveldt — Mon, 22 Jun 2009 05:42:59 CDT

Valencia in de ban van Pelota

Net achter de Plaza Ayuntamiento ligt het Trinquet de Pelayo, de oudste trinquet die nog steeds in gebruik is. Reeds sinds 1862 wordt in deze overdekte speelzaal Pelota beoefend, een historische balsport die een eigen populaire Valenciaanse variant heeft. We ontmoeten er Arturo Tuzon Gomez, zelf een fervent speler en de voorzitter van de Valenciaanse Pelotavereniging.

Gomez neemt ons mee naar de speelzaal en passeert de cafetaria. Aan gezellige ronde tafeltjes zitten verschillende oude mannen een vreemd kaartspel te spelen. Pelota-spelers op rust misschien? De trinquet zelf heeft een oude stenen vloer en helderwit geschilderde wanden, hij is veel groter en vooral langer dan we in gedachten hadden! Onze stemmen galmen wanneer we Gomez de oren van het hoofd vragen over zijn favoriete passie: het pelota.

Eeuwenoude traditie
“Pelota is een eeuwenoude Valenciaanse traditie, maar het is en blijft ‘gewoon maar’ een sport.” Arturo spreidt bijna verontschudligend zijn armen. “Voetbal is nog steeds de favoriete sport hier, maar wat wil je, Spanje heeft een geweldige nationale ploeg. Pelota is wel een mooier en edeler spel dan voetbal, hoewel het er soms ruw kan uitzien. Het vergt veel meer kracht, precisie en inzicht om dit spel te spelen.”

Trinquet, het speelveld van pelota Valenciana.

Pelota verwijst naar het Valenciaanse woord pilota, wat bal betekent. Op het eerste gezicht doet het vooral aan tennis en kaatsen denken, maar eigenlijk is het een mengelmoes van heel wat verschillende sporten.
De regels verschillen in Valencia zelf heel erg van gebied tot gebied, maar het is wel een algemeen gegeven dat het vrijwel altijd met de blote hand wordt gespeeld. Toeschouwers maken eigenlijk een onderdeel uit van het spel. Zij zitten altijd heel dicht tegen of zelfs op het terrein, en kunnen dan ook geraakt worden door het balletje. Zo spelen ze vaak zelf een rol in het verloop van een wedstrijd. Gomez: “Gemiddeld zijn hier zo’n 400 à 600 toeschouwers per wedstrijd. Voor onze topwedstrijden moeten we zelfs rekening houden met een kleine 1000 supporters!"

- "Pelota is een mooier en edeler spel dan voetbal" -

Over het algemeen wordt in het Pelota een onderscheid gemaakt tussen indirecte wedstrijden en directe wedstrijden. Bij directe wedstrijden staan twee teams tegenover elkaar, gescheiden door een lijn op de grond of door een gespannen net. Deze vorm van de sport wordt in Valencia het vaakst beoefend. Toch zijn er de laatste jaren enkele indirecte versies uit het Baskische Pelota geïntroduceerd. Bij deze variatie staan de duo’s in één veld, en spelen zij de bal via de muur naar de tegenspelers, zoals bij squash.

Trinquets, de rechthoekige ruimte waar Pelota gespeeld wordt, bestaan in verschillende maten. De korte zijden, frontons genoemd, variëren van 8,5 tot 11 meter, en de lange zijden, muralles, van 45 tot 60 meter. Slechts één van de lange zijden bevat een tribune. Ook aan de korte zijden is er plaats voor publiek. In de hoek van het speelterrein ligt de ‘dau’, een getekend vierkant op de grond. Van daaruit wordt de opslag gegeven.

Het doel van het spel is zoveel mogelijk punten te behalen. De manier waarop verschilt van soort tot soort. De teams bestaan ten minste uit twee en maximaal uit vijf spelers. Bij sommige varianten kan het ook één tegen één gespeeld worden.

Pilota
De pilota –het speelballetje- is een geval apart. Ze zijn artisanaal vervaardigd uit de hoorn van een stier en kosten ongeveer €60! “Hou in het achterhoofd dat er elke wedstrijd zo’n balletje wordt stukgespeeld” Gomez toont ons een oude gebarsten pilota “je snapt dus wel waarom veel mensen de goedkopere kunststoffen variant verkiezen. Voor wedstrijden echter moet de echte pelota-bal gebruikt worden die door een officiële instantie goedgekeurd is.” Zo’n balletje is erg hard en wordt met een enorme snelheid tegen de muur geknald. Een opgeslagen pilota behaalt makkelijk 150km per uur. Het is uitkijken dat je dit dus niet tegen je hoofd krijgt! Kinderen spelen met een linnen bal maar stappen vanaf de cadetten over op de echte pilota.

De oorsprong van het Valenciaanse Pelota is niet bekend, maar vermoedelijk is het gebaseerd op de Franse middeleeuwse sport ‘jeu de paume’. Al in de 16e eeuw was de Valenciaanse Pelota heel populair, en werd het in alle bevolkingsgroepen gespeeld. Het stadsbestuur besloot op 14 juni 1391 het spel op straat te verbieden, met als doel andere, “properdere sporten” een boost te geven. Dit verbod zorgde voor de groei van het aantal trinquets, zodat de sport op illegale wijze indoor kon gespeeld worden. Later verliet de hoge klasse het speelveld van Pelota, waardoor het een sport voor de midden- en lagere klasse werd. Een competitie werd ingevoerd en steeds meer professionele spelers werden opgeleid. Het gokcircuit explodeerde. Nog steeds wordt er fervent gegokt.

Populair
Pelota is nog steeds erg geliefd in Valencia, met de aanbouw van trinquets in scholen, de wekelijkse uitzendingen op de publieke televisie en de ‘Handball International Championships’ tussen landen waar gelijkaardige sporten worden beoefend. In 1992 was de Valenciaanse pelota ook een demonstratiesport op de Olympische Zomerspelen in Barcelona.

- "In iedere Valenciaanse buurt is er een Trinquet te vinden" -

“Je kan wel stellen dat zeer veel Valencianen deze sport beoefenen” zegt Gomez. “In iedere Valenciaanse buurt is er wel een trinquet te vinden, en het spel kan ook op straat gespeeld worden. Sommige gemeentes hebben zelfs ‘valse straten’ gebouwd, die er heel gewoon uitzien, maar enkel voor Pelota gebruikt worden! Sinds kort is er ook een wet die scholen verplicht een trinquet te huisvesten.” Toch zijn er volgens Gomez veel mensen die de echte spelregels niet kennen, maar dat maakt van pelota Valencian net een democratische pleziersport die in alle circuits kan meedraaien. Veel mensen spelen het in hun garage, op hun oprit of op speelpleinen als vrijetijdsbesteding. Er is een amateurcircuit en een speciale competitie voor kinderen, vrouwen of senioren.

Van woensdag tot en met zaterdag kan je in de late namiddag een heuse pelotawedstrijd gaan bekijken voor slechts vijf euro in de Trinquet Peloya.

Door Katrin, Daniel, Anneke, Mattis.

VIDEO:

(bron: www.youtube.com)

Danza tradicional

Vanloosveldt — Mon, 22 Jun 2009 05:42:09 CDT

El Mercado Central de Valencia

Vanloosveldt — Mon, 22 Jun 2009 05:41:14 CDT

El Mercado Central is de grootste overdekte markt van Europa. De markt is een echte publiekstrekker en je vindt er de heerlijkste, verse producten. Zullen we even een kijkje nemen...

Door Cleo Betina

Zwoele Valenciaanse klanken

Vanloosveldt — Mon, 22 Jun 2009 05:39:59 CDT

Zwoele Valenciaanse klanken

Flamenco in het hart van elke Spaanse furie

Het centrum van Valencia weerspiegelt verschillende facetten van de Spaanse cultuur. Naast tapas, agua de Valencia en sangria mogen we ook de muziekcultuur niet uit het oog verliezen. Wie zich daarin wil laten onderdompelen moet zeker eens een bezoek brengen aan Totart. Dit cultuurhuis, gelegen in het centrum van de stad in Calle Juan de Mena, biedt een brede waaier van theater, dans, muziek en circustechnieken aan al wie zich daarin wil verdiepen.

Flamenco als levensstijl

Totart ligt in een klein straatje vlakbij de uitgang van metro Angel Guimerá. Een klein rijhuis met een groot raam en daarboven in grote rode letters Totart. Een grote inkomhal met daarachter een nog grotere danszaal lokken je naar binnen. Van achter een rood gordijn stijgen klanken op van een Spaanse gitaar en flamenco vult de hele ruimte. Hoewel hier verschillende disciplines aangeleerd worden, heeft Diego Alanzabes de drukste agenda. Gezeten in een ruimte vol gitaren en percussie-instrumenten geeft hij cajónles. De cajón is een handtrommel in hout waarop men – zoals een djembé - op gaat zitten om te spelen. Dat instrument vormt de basis van de flamenco.

“Flamenco is een muziekstijl die generatie op generatie mondeling doorgegeven wordt. Vandaar dat flamenco voortdurend verandert, de muziek is constant in beweging en vernieuwt zichzelf de hele tijd. De basis van de flamenco wordt gekenmerkt door vijf instrumenten. De stem, de handen, de voeten, de Spaanse gitaar en de cajón. De stem is het allerbelangrijkste. Aan de toon van de stem hoor je hoe iemand zich voelt, voel je wat iemand graag wil zeggen. Met de handen wordt er geklapt. Klappen in de handen stimuleert het bloed, zet iemand aan tot spelen en laat iemand dansen op het ritme dat je zelf bepaalt. Met handen kun je vaak veel meer zeggen dan met woorden. Wat er in je hart zit, klap je met je handen. Handgeklap verdrijft ook kwade energieën. De voeten zijn er om te dansen, opgewekt of net niet. Vanuit de voeten kan het hele lichaam bewegen.”

De laatste jaren wordt er steeds meer gebruik gemaakt van instrumenten als saxofoon, piano en basgitaar, maar de traditionele instrumenten blijven toch steeds de belangrijkste. Diego Alanzabes (37) woont in Valencia en geeft elke week cursus in cajón. Zijn hele leven wordt bepaalt door flamenco, want volgens hem is Flamenco meer dan een muziekstijl alleen. “Flamenco is het bloed dat door je aderen stroomt, het gaat over emoties en gevoel. De ziel van de muziek gaat doorheen je hele lichaam en laat je hart steeds sneller slaan.”

De wortels van de flamenco

Tijdens het lesgeven vertelt Diego Alanzabes voortdurend over het ontstaan van de flamenco. Volgens zijn grootouders stimuleert dat de passie voor de muziek. “Flamenco is de overkoepelende naam voor muziek, zang en dans in Spanje. Het is ontstaan in het zuidelijke Andalusië, maar werd door de jaren heen opgepikt door verschillende volkeren waardoor flamenco een deel is geworden van de algemene Spaanse cultuur. Er bestaan geen muziekboeken waarmee flamenco aangeleerd kan worden, dus flamenco blijft voortbestaan door het mondeling doorgeven van generatie op generatie. Flamenco is dus niet afkomstig van Zigeuners of Moren of Arabieren, maar van een mengelmoes aan culturen en invloeden die hun eigenheid aan de muziek hebben gegeven.” Dat is ook de reden waarom er in verschillende streken van Spanje andere instrumenten gebruikt worden. Zigeuners gebruiken ook een accordeon om hun liefde voor flamenco uit te drukken, terwijl er in andere delen van het land ook Arabische instrumenten bij betrokken worden. Met de industrialisatie van de grote steden zijn de muzikanten steeds meer naar de kleinere steden getrokken. Vanuit Andalusië zijn ze Spanje doorgedrongen tot Madrid en dan naar Barcelona en Valencia. Daardoor kent de flamenco in Valencia de laatste jaren een enorme groei. “Hier in Valencia voelen heel veel mensen zich verbonden met flamenco, omdat hun voorouders veelal uit de streek rond Andalusië kwamen en hen zo de liefde voor flamenco meegegeven hebben. Meer en meer mensen wagen zich aan Flamenco en daardoor is het een hele belangrijke plaats gaan innemen in de Valenciaanse cultuur," aldus Diego Alanzabes.

Toeristische Flamenco

Aan de balie liggen stapels concertaankondigingen te wachten om meegenomen te worden. En inderdaad, na 20 minuten is zeker de helft al verdwenen. “Er zijn heel veel concerten in Valencia waar zeker 90% van de toeschouwers uit het buitenland komt. Ook zijn er tientallen bars her en der in de stad waar eten en drinken gecombineerd worden met flamenco-optredens. Zo heb je bijvoorbeeld Radio City, een mega populaire club in het centrum van Valencia waar elke dinsdagavond flamenco op het menu staat. Een hele aangename bar waar de beste muzikanten van Valencia komen spelen, maar de belevenis is er helemaal anders dan de traditionele plaatsen waar flamenco wordt gespeeld. In Radio City zitten mensen neer en wordt er veel meer gekeken en geluisterd, terwijl het typisch flamenco is om mee te dansen, te klappen en te genieten. "Flamenco heeft zeker een toeristische aantrekkingskracht, want overal in Europa waar ik ga spelen, kennen ze flamenco en overal houden ze van de muziek die ik voor hen speel," vertelt D. Alcanzabes. Volgens Diego Alanzabes zijn er al heel veel evenementen voor toeristen te vinden in Valencia, maar hij vindt het jammer dat de mensen alleen maar kunnen genieten van de Flamenco op zich. Het liefste van al zou hij een nieuw concept op de markt brengen, waarbij toeristen zowel kunnen genieten van de flamenco op zich, maar ook kunnen bijleren over het ontstaan van Flamenco. “We zouden een toeristische bus moeten kunnen inleggen, zoals die er nu al zijn om toeristen door de hele geschiedenis van de stad te leiden. Maar in de plaats van een stadstoer, zouden we hen moeten kunnen rondleiden doorheen het hele groeiproces van de flamenco. Dat zou pas een idee zijn.”

Flamenco maakt je compleet

Hoewel flamenco niet typisch Valenciaans is, leeft deze muziek toch heel hard in de stad. Hoewel flamenco gelinkt wordt aan grote feesten, vurige señoritas met lange rokken en knappe señores met stoppelbaard en lint rond de middel, klopt dit beeld niet altijd met de realiteit. Flamenco kan ook triest zijn en de heimwee naar vroeger bezingen. Flamenco is zoals het leven. Soms opwindend, soms teleurstellend, maar altijd aanwezig en belangrijk voor heel veel mensen.

“Spanje is niets zonder flamenco. Voor elke Spanjaard is flamenco het kleine stukje dat je compleet maakt. Wij Spanjaarden houden van muziek, zingen is ons leven en we maken het liefste muziek met heel veel mensen samen. De warmte die je dan voelt, die energie… Enamorada de la vida, dat is flamenco.”

La cocina valenciana: mediterranse keuken met Valenciaanse tint

Vanloosveldt — Mon, 22 Jun 2009 05:39:12 CDT

La cocina valenciana:

mediterraanse keuken met Valenciaanse tint

Neem een flinke portie arroz negro uit La Albufera. Voeg, nu je daar toch in de buurt bent, uit de kluiten gewassen gamba's aan toe. Breng het geheel kleurrijk op smaak met een bonte mengeling verse groenten uit La Huerta. Ziezo, meer heb je niet nodig om een traditioneel Valenciaans gerecht te bereiden.

Mediterraanse traditie
Valencia kent een heel gevarieerd landschap door zijn specifieke geografische en klimatologische karakteristieken: zee, bergen, warmte en koude. Dat is net zo in de keuken, door de grote diversiteit aan verse producten en culinaire bereidingen zoals een paella en een fideuá. De mediterraanse traditie schrijven Valencianen hoog in het vaandel: ze houden van eten, drinken, babbelen en ze genieten van elk moment aan tafel. Daar hebben ze alle reden toe. Valencia heeft een kleine schat aan kwaliteitsproducten, voornamelijk rijst, vis en groenten en fruit.

Verse gamba's maken deel uit van de Valenciaanse keuken. (eigen foto)

Rijst
"Valenciaanse rijstsoorten zijn er in alle maten. Bomba, senia, bahia en fonsa hebben ronde korrels. Punta en lido zijn rijstsoorten met een langwerpige korrel. De rijstvelden zijn uitgegraven in een inham van de Valenciaanse kustlijn, een uniek gezicht", garandeert Victor. Samen met Rosa Maria verkoopt hij rijst uit de Albufera, gedroogde bonen, noten en verpakte rijst met een opvallend label op. “Dat label verzekert de koper dat het om Valenciaanse rijst gaat. Eens een Valenciaanse rijstsoort het label ‘Denominacion de Origin de Arroz de Valencia’ op zak heeft, ben je als koper verzekerd van een onberispelijke kwaliteit”, legt Victor uit.
Al meer dan 1000 jaar zorgt El Tribunal de las Aguas ervoor dat de rijstboeren over voldoende watervoorraad beschikken om de rijstvelden te bevochtigen. Het 'watergerecht' startte ooit met acht leden, altijd in een zwart gewaad gekleed, die elk één van de belangrijkste irrigatiekanalen vertegenwoordigden die de huerta - de vruchtbare landbouwgrond - bevochtigen. geschillen werden - en worden nog steeds - opgelost met een alleszeggende handdruk. Er wordt namelijk niets op papier gezet tijdens een vergadering. Dat op zich maakt van de organisatie een uniek 'gerechtelijk' orgaan.

Met rijst wordt onder meer paella gemaakt. Paella is een rijstgerecht samengesteld uit kip, konijn en/of zeevruchten zoals gamba’s en mosseltjes en groenten zoals boontjes en garrofones, een type boon dat eruit ziet als middelgrote kiezelstenen. Het geheel wordt op smaak gebracht met saffraan en paprikapoeder en al dan niet op kleur gebracht met een natuurlijke rode kleurstof. Een alternatief voor paella is fideuá, waarbij rijst vervangen wordt door een soort van noedels.
Een ander traditioneel rijstgerechtje heet arroz a banda. De rijst wordt gekookt in een visbouillon.

Enkele rijstsoorten met het label 'Denominación de Origin'. (eigen foto)

Vis
Een tweede kwaliteitsproduct is de vis. “Valenciaanse vis is vrij duur in vergelijking met ingevoerde vis”, geeft Jose van tapasbar Raussel toe. “Voor kwaliteit betaal je nu eenmaal wat meer. Er zijn nochtans heel wat tapasbars en restaurants die hun vis laten overkomen uit Marokko, India of China. Raussel heeft een uitgebreide kaart van tapas met een ruime keuze aan gebakken en gefrituurde visgerechten. Niet alleen Jose stelt kwaliteit voorop, ook voor Ricardo Gadea van gastronomisch restaurant Askua primeert kwaliteit.
Een klassieker is all i pebre: paling op smaak gebracht met knoflook en rode peper.
Tip: heb je zin in een vers stukje vis, wacht dan tot dinsdag. Er zit namelijk veel kans in dat de vis op maandag niet meer zo vers is of uit de diepvries is gehaald. Want: zondag betekent rustdag voor Valenciaanse vissers.

Vlees
Zoals eerder vermeld, wordt in de Valenciaanse keuken vaak kip en konijn gebruikt. Ook Ricardo werkt heel graag met vlees.
Eén van zijn creaties is een montadito con steak tartaar: een stukje geroosterd brood belegd met een tartaar van steak.
Voor zijn vleesgerechten gebruikt hij enkel topvlees van het Spaanse Luismi premium, een gewaardeerd merk in de kookwereld.
De keuken van Ascua valt niet zozeer onder de noemer Valenciaans. Ricardo noemt het graag een 'eclectische' keuken. "Ik werk het liefst enkel met kwaliteitsproducten. ingrediënten die hier van nature niet aanwezig zijn, haal ik ik liever uit de streek of het land van herkomst.

Het traditonele palinggerechtje 'all i pebre'. (eigen foto)

Groenten
Valencianen hoor je vaak praten over La Huerta, de vruchtbare landbouwgrond die Valencia rijk is. Die grond is perfect geschikt voor de teelt van allerhande groenten, fruit en smaakmakers zoals knoflook en ajuin: twee populaire bolgewassen in Valenciaanse gerechten. Graag geziene groenten zijn ook: tomaat, paprika en aubergine.
Fruit wordt zeker niet benadeeld. Overal in Valencia vind je her en der neergepoot wilde sinaasappelbomen. Ook limoen en citroen voelen zich hier thuis.
Een welkome smaakmaker op een zwoele dag is de Valenciaanse salade: een slaatje op basis van kropsla, tomaat en ui, vergezeld door bijvoorbeeld olijfjes, mais of zeevruchten.

Eén van de zovele fruit- en groentenkraampjes in de overdekte versmarkt. (eigen foto)

Tapas
In tegenstelling tot het vaak gehoorde cliché, houden Valencianen niet als zozeer van tapas. Niet dat ze tapas niet lekker vinden, maar ze houden niet zo van tapasbar-hopping. Valencianen blijven liever in éénzelfde tapasbar, kiezen er een paar gerechten uit en keuvelen uren na in plaats van - zoals de tapastraditie het voorschrijft - van tapasbar naar tapasbar te verhuizen.

Ricardo van Raussel en Jose van Askua hebben dan misschien uiteenlopende keukens en dito cliënteel, over één zaak zijn ze het eens: de mediterraanse stijl van Valencianen heeft iets heel aparts. De uitdrukking ‘leven zoals god in Frankrijk’ kan hier perfect worden omgevormd tot ‘leven zoals een Italiaan in Spanje. De mediterraanse levensstijl staat voor ontspanning en genot.

Laten we gewoon allen naar Valencia verhuizen: de Valenciaanse keuken heeft 'un poco de todo para todos'.

Een tapa op basis van kabeljauw, met de hand gerold en klaar voor een bakbeurt in frituurvet. (eigen foto)

Pam Vereecke

Bronnen:

Interviews Askua, Rausell en Mercado Central Valencia
Boeken: Comer bien en Valencia (Carlos Lleó), Cocina valenciana (Lorenzo Millo), Best of Valencia (Miles Roddis)
Websites: www.arrozdevalencia.org

Stierengevechten: barbaars gebruik of culturele traditie?

Vanloosveldt — Mon, 22 Jun 2009 05:38:14 CDT

STIERENGEVECHTEN: BARBAARS GEBRUIK OF CULTURELE TRADITIE?

De reusachtige Plaza de Toros in het hartje van Valencia is een van de belangrijkste toeristische trekpleisters in de bruisende metropool. Ook bij de inwoners van de stad blijven de stierengevechten leven. Toch stuit de culturele traditie op steeds meer protest in binnen- en buitenland. Het einde van pure dierenmishandeling of van een stukje Spaanse cultuur?

Stierengevechten stammen uit de Griekse mythologie en ook tijdens het Romeinse rijk waren er geregeld stierengevechten te zien in de talrijke arena’s. In de vijfde eeuw deed het bevechten van stieren zijn intrede in Spanje. Voor jonge mannen was het een manier om hun grootmoedigheid te tonen aan familie en vrienden. Dat gebeurde aanvankelijk op dorpspleinen en later in houten arena’s. Vandaag maakt de corrida nog steeds deel uit van de Spaanse cultuur. De kolossale stenen arena’s in veel steden getuigen daar nog van. “De stierengevechten blijven hier enorm populair”, verduidelijkt Francesc Cabañés, directeur van het Museo Taurino in Valencia. “Vandaag heeft de Spaanse traditie wel een meer feestelijk karakter. Vooral tijdens culturele evenementen worden stierengevechten gehouden. Dat gebeurt in Valencia gedurende vier periodes, zoals onder meer tijdens Las Fallas.”

Stierengevechten zijn in Spanje een culturele traditie.

Stierengevechten zijn in Spanje een culturele traditie.

CULTUREEL ERFGOED

De Plaza de Toros in Valencia, die tussen 1850 en 1860 werd gebouwd, is van de hand van architect Sebastien Monleon. De gigantische arena doet denken aan het befaamde Colosseum in Rome. En laat dat geen toeval zijn. De arena in Valencia moest namelijk een verkleinde versie worden van het bouwwerk in de Italiaanse hoofdstad. Klein is het gebouw allerminst te noemen. Met een diameter van maar liefst 52 meter en een hoogte van 17 meter behoort de arena tot een van de grootste van Spanje. Op de metershoge tribunes zijn Valencianen en toeristen hier nog getuige van een waar schouwspel. “Het Museo Taurino heeft jaarlijks 38 000 bezoekers. Toeristen komen naar de arena omdat ze willen kennis maken met een uniek en interessant stukje Spaanse cultuur. Het gegeven is belangrijk cultureel erfgoed. De stierengevechten vertellen heel veel over de geschiedenis van ons land”, weet Francesc Cabañés.

“Op het Iberische schiereiland wordt het stierengevecht geïnterpreteerd als een soort artistieke opvoering waarbij de stierenvechter zijn superioriteit over het dier en de dood toont”, gaat de directeur verder. “Het kostuum van de matador illustreert die status. De korte broek en goudkleurige, met motieven versierde, vest zijn namelijk enkel weggelegd voor belangrijke figuren met een zeker aanzien.” Een stierengevecht verloopt in verschillende fases of tercios. In de tercio de varas, het eerste deel, komt de stier door de grootste deur de arena binnen. De matador kan op dat moment de kracht van het dier inschatten door met rode capes te zwaaien. Als de stier te zwak wordt bevonden, wordt een ander exemplaar binnengelaten. Wanneer het rund sterk genoeg is, daagt een picador te paard de stier uit om hen aan te vallen.

Daarna steekt de picador een lans in de nek van het dier, waardoor het beest erg verzwakt. In de tercio de banderillas komen de assistenten of banderilleros van de matador vanuit een kleine ingang binnengelopen. Zij verzwakken de stier nog meer door versierde stokken met weerhaken in de nek van de stier te steken. In een laatste tercio of faena worden de stier en de matador met elkaar geconfronteerd. De matador daagt de stier uit om aan te vallen waarop de torero met sierlijke bewegingen de muleta, een kleine rode cape, probeert weg te trekken. Na een poosje gaat de matador over tot de doodsteek of estocada door een dolk tussen de schouderbladen van het dier te plaatsen. De prestatie van de matador wordt vervolgens door het publiek bepaald. “Een stier worden zelden gespaard”, vertelt Maria Martines, gids in Plaza de Toros. “De laatste keer dat een stier levend de arena in Valencia verliet, was in 2004.”

BARBAARS KARAKTER
De aloude traditie behoort voor vele Valencianen tot de Spaanse cultuur. Om die traditie in ere te houden heeft Valencia zelfs een eigen toreadorschool. “Momenteel volgen twintig leerlingen, naast hun reguliere opleiding, de vorming. De lessen starten in februari en eindigen in oktober en dat gedurende drie jaar. In de eerste plaats willen de studenten toreador worden. Daarnaast willen ze ook veel geld verdienen en genieten van het prestigieuze leven dat een torero leidt”, legt Francesc Cabañés uit.

Isabel Gonzalez: “Ik durf met zekerheid te zeggen dat de stierengevechten op termijn zullen verdwijnen. Dat is echter een lang proces. Mensen breken niet gemakkelijk met een traditie.”

Francesc Cabañés, directeur van Museo Taurino en prominent voorstander van stierengevechten.

Francesc Cabañés, directeur van Museo Taurino en prominent voorstander van stierengevechten.

Voor andere Valencianen en vele buitenlanders is de corrida niets meer dan een barbaarse gewoonte, waarbij een dier kansloos wordt gedood voor vermaak. Uit cijfers blijkt dat wereldwijd jaarlijks meer dan 250 000 stieren en koeien worden afgemaakt tijdens stierengevechten. Over stierengevechten vinden dan ook regelmatig discussies plaats tussen voor- en tegenstanders. CAS International is een organisatie die een einde wil maken aan de evenementen waarbij stieren en andere dieren worden gemarteld en gedood. “Vooral de laatste jaren is de weerstand, ook in stierengevechtlanden, gegroeid. Zo heeft Barcelona in 2004 ondertekend dat ze tegen de eeuwenoude traditie is. Daarop besloten veel andere Spaanse gemeentes om geen stierengevechten meer te organiseren”, verduidelijkt Isabel Gonzalez van CAS International.

Francesc Cabañés is een voorstander van de stierengevechten. “Tegenstanders vinden de gevechten gruwelijk. Door het openbaar karakter zijn mensen ook daadwerkelijk getuige van het bloederig tafereel. Ik vind het echter geen barbaarse gewoonte, maar een deel van onze cultuur die we moeten respecteren. Er bestaan andere tradities die veel gruwelijker zijn en die ook blijven bestaan.”

DALENDE POPULARITEIT
Prou, een Spaanse organisatie tegen stierengevechten, heeft recent 180 000 handtekeningen verzameld in een petitie tegen stierengevechten en wil daarmee de overheid verplichten een debat te houden over de zaak. Het verzet heeft duidelijk effect gehad, want het Catalaanse parlement heeft op het punt gestaan om de traditie te verbieden. Zo ver is het uiteindelijk niet gekomen. De politieke partij Partido Popular is namelijk een grote fan van de stierengevechten. Zij namen zelfs vorig jaar de promotie ervan in hun verkiezingsprogramma op. Toch denkt Isabel Gonzalez dat stierengevechten in de nabije toekomst in Catalonië zullen worden afgeschaft.

Francesc Cabañés: “Ik vind de corrida geen barbaarse gewoonte, maar een culturele traditie die we moeten respecteren. Er bestaan andere gebruiken die veel gruwelijker zijn en die ook blijven bestaan.”

In In het Plaza de Toros in Valencia vinden er vierjaarlijks stierengevechten plaats.

In In het Plaza de Toros in Valencia vinden er vierjaarlijks stierengevechten plaats.

Wat het resultaat van die petitie ook mag zijn, vast staat dat de populariteit van de corrida daalt. Dat blijkt alvast uit een opiniepeiling van Gallup uit 2008. Volgens het onderzoek houdt een meerderheid van de Spanjaarden niet van stierengevechten. Koploper daarin is Catalonië met 73,2 procent. Andalusië, de bakermat van de corrida volgt met 68, 5 procent. En nog uit diezelfde peiling blijkt dat enkel de toeristen in Barcelona voor een halfvolle arena zorgen. Ook al zou de meerderheid van de Spanjaarden gekant zijn tegen de stierengevechten, toch is het vreemd dat campagnes uit het verleden vaak op niets uitdraaiden. Isabel Gonzalez nuanceert die stelling: “Ik zou niet stellen dat de vele gevoerde campagnes geen effect hadden. Met de organisatie proberen wij de Spanjaarden maatschappelijk bewust te maken van het wrede karakter. Dat is een werk van lange adem. Al jaren proberen wij de eeuwenoude traditie te doorbreken. De cijfers uit het onderzoek van Gallup doen net blijken dat wij wel in ons opzet slagen en dat de campagnes juist veel effect hebben.”

Toch ziet de medewerkster de stierengevechten in de eerst komende jaren niet verdwijnen, net omdat die traditie nog bij een groot deel van de Spanjaarden ingeburgerd zit. “Ik durf met zekerheid te zeggen dat de stierengevechten op termijn zullen verdwijnen. De mentaliteit bij de Spanjaarden verandert geleidelijk in de positieve zin, maar dat is een lang proces. Mensen breken niet gemakkelijk met een traditie. Toch beseffen meer en meer Spanjaarden dat de dieren gewoon worden mishandeld. De mentaliteitsverschuiving zal zich blijven uitbreiden, tot er uiteindelijk een einde komt aan de corrida.” Francesc Cabañés ziet daarentegen een rooskleurige toekomst voor de stierengevechten. Volgens de directeur zullen mensen blijven komen naar de arena’s in Spanje.

Tekst en foto's: Marlies Gellinck

Bioparc, een stukje Afrika in Valencia

Vanloosveldt — Mon, 22 Jun 2009 05:18:07 CDT

Bioparc: een stukje Afrika in Valencia

Het Bioparc is voor de modale toerist misschien niet de bekendste publiekstrekker van Valencia, ondanks de massale promotie met gigantische posters en brochures ter plekke, maar als het van Pepa Crespo afhangt, komt daar binnen de kortste keren verandering in. De directrice van de dienst communicatie gelooft rotsvast in het concept: een ecologische zoo waar je als het ware te midden van de dieren staat. Naast de Afrikaanse setting komt er in de toekomst ook een stuk Zuid-Amerika en Azië bij. “Ik vind persoonlijk dat iedereen van dichtbij een giraf of neushoorn moet kunnen aanschouwen.”


Pepa Crespo, hoofd van de dienst communicatie (eigen foto)

Pepa Crespo, hoofd van de dienst communicatie (eigen foto)

Wat maakt Bioparc zo speciaal? "Het verschil met andere dierentuinen is dat wij het principe van de “inmersión”, de indompeling, bedacht hebben. Bioparc ijvert ervoor om zo getrouw mogelijk de natuurlijke omgeving van de dieren na te bootsen. Zo bouwden we aparte zones die de rijke fauna van de Afrikaanse savanne, Madagaskar en Equatoriaal Afrika perfect weergeven. Daarnaast hebben we de grenzen tussen mens en dier opgeheven die je terugvindt in een klassieke zoo. Beton en ijzeren tralies vervingen wij door natuurlijke afbakeningen zoals een rivier of een boom. Hierdoor beleef je, net zoals bij een safari, de intensiteit die ermee gepaard gaat. We doen dat omdat onze voornaamste doelstelling eruit bestaat een soort van bewustwordingsproces bij de bezoeker op gang te brengen. Het is de enige manier om een kentering teweeg te brengen in de manier waarop de mens omgaat met dieren. We moeten onze broze leefwereld beschermen. De eigen stijl van het Bioparc zorgt voor een nauwe betrokkenheid waardoor we, hopelijk, bijdragen tot die mentaliteitswijziging."


De olifanten besproeien zichzelf met zand (eigen foto)

De olifanten besproeien zichzelf met zand (eigen foto)

In andere dierentuinen lijken dieren soms ofwel volledig uitgeblust, ofwel vol van stress. Dat is hier het geval niet? "Hoegenaamd niet. Onze dieren leven in een zeer open omgeving met voldoende ademruimte, ook al hoor je soms kritische stemmen opgaan die het tegendeel beweren. Het is ook niet altijd even makkelijk voor onze verzorgers maar wij zijn zeer gehecht aan het welzijn van de dieren. Nu zal ik niet zeggen dat het de ideale oplossing is maar het is helaas noodzakelijk om bepaalde diersoorten, zoals de lemuren (een halfaap die in de bossen van Madagaskar vertoeft, nvdr), te beschermen omdat ze anders dreigen te verdwijnen door de klimaatverandering, vervuiling, jacht, enzovoort. Zowel in Europa als Afrika hebben we een aantal projecten voor de bescherming en voortplanting van deze dieren. De dieren passen zich ook aan. Door nieuwe bewoners geleidelijk bloot te stellen aan storende elementen als schreeuwende kinderen, overvliegende vliegtuigen en andere diersoorten, raken ze eraan gewend. Je mag ook niet vergeten dat de situatie van dieren in gevangenschap er enorm is op vooruit gegaan. Ik vind persoonlijk dat iedereen een giraf of neushoorn van dichtbij moet kunnen aanschouwen. Niet iedereen heeft echter de luxe om naar Afrika te reizen. Het is als het ware de minste van twee kwaden (glimlacht)."

Ik las dat de zoo bezig is met een uitbreiding. Naast het Afrikaanse continent zou er ook een stukje Zuid-Amerika en Azië naar Valencia verhuizen. Hoe vordert die uitbreiding? "Het park meet nu 100.000 m². In de toekomst zal er inderdaad uitgebreid worden maar dat is voorlopig niet aan de orde. De gronden zijn gekocht maar we willen eerst verder werken aan de huidige “Afrikaanse” infrastructuur. Onze privé-investeerders hebben nu reeds bijna 70 miljoen euro in het Bioparc gepompt. Ik verwacht de aangekondigde expansie met twee extra werelddelen ten vroegste binnen enkele jaren. Dan zal je hier naast de leeuwen ook tijgers en andere exotische dieren kunnen bewonderen."

De inkomprijzen zijn in vergelijking met andere dierentuinen vrij hoog. Hoe komt dat? "Voornamelijk omdat de meeste dierentuinen publieke instellingen zijn die geld van de stad waarin ze gevestigd zijn, ontvangen. Zij kunnen het zich veroorloven om hun prijzen laag te houden. Het Bioparc daarentegen, valt onder een privéonderneming en moet dus rendabel blijven. Ik durf ook zeggen dat wij meer kwaliteiten hebben als zoo met een veelvoud aan dieren en oppervlakte, én een mooi onderhouden inrichting. De prijs valt hierdoor wel te verantwoorden. Een vierde gaat trouwens naar een stichting voor het behoud van het dierenbestand. Onze bezoekersaantallen stijgen gestaag al vinden buitenlanders de weg nog niet meteen, terwijl de meeste dierentuinen in Spanje bij de bevolking niet hoog aangeschreven staan."

Een opvallende vaststelling is dat er ondertussen meer dan 100 dieren in de zoo geboren zijn. Heeft u daar een verklaring voor? "Een duidelijk teken dat de dieren het hier goed stellen. Antilopen zoals de impala planten zich vlot voort. Net zoals in België hopen we dat we binnenkort een nieuw olifantje mogen verwelkomen. We hebben zes jonge exemplaren tussen vijf en negen jaar. Daarmee liggen we op kop in Europa. Ook wat betreft neushoorns en gorilla’s doen we het goed."

Een ander aspect van het Bioparc is de inzet op ecologische duurzaamheid. "Inderdaad. Wij gebruiken bijvoorbeeld geen chemische producten en filteren het gebruikte water. We hebben een team dat de kwaliteit hiervan opvolgt. De installatie van zonnepanelen zorgt er dan weer voor dat we in staat zijn een groot deel van onze eigen energie op te wekken. In feite behoren we tot de avant garde van een nieuw soort dierentuin. Een evolutie die hopelijk veel gevolg zal kennen."


Geen idee wat men er opgesmeerd heeft (eigen foto)

Geen idee wat men er opgesmeerd heeft (eigen foto)

Voor meer info, check: Website van het Bioparc

Albufera, oase van rust

Vanloosveldt — Mon, 22 Jun 2009 05:17:26 CDT

Zorgeloos genieten

ALBUFERA - Nog geen vijftienkilometer ten zuiden van de stad Valencia kom je terecht in de prachtige natuur van het natuurpark Albufera.

Dit natuurgebied heeft een oppervlakte van 23 000 hectaren en is door de regering van het autonome gebied in 1986 als officieel Natuurgebied verklaard. Oorspronkelijk was het water in de lagune zoutwater maar dat zout werd weggehaald om de stad Valencia daarvan te voorzien. Sinds de 17e eeuw is de lagune een meer met zoetwater dat, door middel van een lange rij van duinen, wordt gescheiden van de Middellandse Zee.

Geen woorden nodig, geef je ogen de kost

Je mag het grootste meer van Spanje niet missen. Vooral ’s avonds is het daar prachtig wanneer de zon ondergaat op het glinsterende water. Dit gebied is een grote troef voor Valencia, niet enkel toeristen maar ook studenten en kinderen krijgen hier maar al te graag een rondleiding tussen de groene natuur. Ook de Spaanse toeriste Monica Castro is vol lof over de tour op het vissersbootje. Genietend van de zon raadt ze iedereen deze rondtour aan “omdat het gewoon een immens prachtig natuurgebied is en ideaal is om even tot rust te komen!”.

Als Tom Boonen richting Albufera

Wie in deze relaxzone wil vertoeven, weg van het drukke stadsleven, gaat beter per fiets of per auto naar het Albufera Natuurpark. Er is een prachtige fietsroute die vertrekt vanuit La Ciudad de les Arts y de Ciencias en vlak naast de snelweg CV-500 loopt. Onderweg kan je genieten van alle groene rijstvelden en de verharde fietsweg loopt tot in het dorpje El Saler. Van daaruit kan je een lokale bus nemen tot de lagune van Albufera of toch je tocht per fiets verder zetten. Indien je geen auto, noch fiets hebt of indien je te weinig tijd hebt om er een daguitstap van te maken, is het ook mogelijk om met een tourbus naar het gebied te gaan. De enige bus die je volledig meeneemt naar de Albufera is de rode “Albufera Bus Turistic”. Zij nemen je mee tot in het Natuurpark waar je ook een rondleiding op het meer vanuit een vissersbootje krijgt.
Overal vind je plannetjes van deze bus die vijf haltes heeft in het centrum van de stad. Eens op de bus wordt nog meer uitleg gegeven over wat je onderweg ziet in de stad Valencia en in het gebied La Albufera. Je kan deze uitleg volgen in acht verschillende talen.
De bus rijdt naar het natuurreservaat via de brug van de Turiarivier.
Hoe verder je verwijderd bent van het drukke stadscentrum, hoe rustiger en vredevoller de omgeving wordt.

De rijkdom van Valencia

Zodra je de stad verlaten hebt, kom je terecht tussen allerlei rijstvelden. Het Natuurreservaat begint daar plots. Tijdens de 8e eeuw noemden de Moren het natuurgebied ‘La Albufeira’ wat betekent ‘de kleine zee’. Ten tijde van de Romeinen was het meer nog tien keer groter dan momenteel het geval nog is. In de loop der jaren pakten de boeren stukjes grond af om te laten onderlopen en opnieuw droog te kunnen leggen voor hun rijstteelt.
Wanneer de bus stopt, wacht een oude, vriendelijke man je op om je mee te nemen naar zijn vissersbootje.
Vicente Torrent Estevens woont al 51 jaar in Albufera. Hij vertelt over de tijd waarin de visvangst in het meer van Albufera heel belangrijk was voor Valencia. In 1250 werd de visvangst herkend als legaal en in de 18e eeuw, na de industrialisering van de stad, werd dit een erg belangrijke bron van inkomsten voor Valencia, samen met de rijstteelt. Een derde van de Spaanse rijst wordt geteeld in en rond Albufera. Momenteel is de visvangst slechts een leuk extraatje, naast de rijstteelt en de inkomsten van de vele toeristen.

Gelukkig leven in de barracas

De enige bebouwing rond de lagune zijn enkele oude huisjes van de vele vissers, de ‘barracas’.
Het zijn de typische kleine witte huisjes met rieten daken die op elk postkaartje afgebeeld staan, maar vandaag wonen daar niet zoveel vissers meer. Toen de toeristische sector in Spanje, in 1965, een ‘boom’ kreeg, verhuisden ook vele vissersfamilies dichter naar de stad. Momenteel worden enkele barracas gebruikt als vakantieverblijfje of als toeristische trekpleister er wonen nog een paar echte vissers zoals Vicente en een paar enkelingen die voor eeuwig uit het stadsleven gevlucht zijn.
Het moet er inderdaad vredig wonen zijn.
Horizonten die eindeloos lijken en in de verre verte kijk je zorgeloos uit op de drukke stad Valencia.
Tijdens het boottochtje op het ongelooflijke grote meer voel je jezelf volledig ontspannen. De zon reflecteert op het water waardoor het een spiegelend, glinsterend effect krijgt. Je bevindt jezelf in een feëriek landschap waar rust en kalmte alles overheersen. Er heerst enkel het geluid van het bootje dat over het ondiepe water glijdt en nu en dan een diepe, ontspannen zucht van een medepassagier.

De enige, echte Spaanse paella

De oevers zijn ideale rustplaatsen voor duizenden watervogels die je tijdens het boottochtje opmerkt. Maar ook rijst vindt daar dus een ideale rustplaats. Dankzij de Moren, die als eersten in de nabijgelegen lagune rijst begonnen telen, eten de Valencianen vandaag de dag lekkere paella’s.
Dankzij het klimaat en de goed gelegen rijstvelden heeft de rijst een dikke, goed absorberende korrel. In het kleine, gezellige dorpje El Palmar waar nog geen 900 mensen wonen, vindt je nog steeds de traditionele paella.
El Palmar was tot de 14e eeuw een eilandje waar enkel de vissers verbleven. Verschillende boeken en films haalden hier hun inspiratie vandaan.

In België kan je ook paella eten, maar niet met de arroz bomba - harde rijst - die ze hier even buiten de stad zelf kweken. Rond Valencia wordt flink wat rijst verbouwd in de velden die vlak onder de zeespiegel liggen. Om tot daar te geraken, neem je gewoon de tourbus richting Albufera, of rijdt je zelf en huur je daar een bootje. De tourbus geeft je helaas niet veel tijd om het dorpje te bezichtigen, noch om de échte, traditionele paella te proeven. Na het boottochtje wacht de chauffeur je alweer op om je terug het stadsleven in te gooien.
Het is dus eerder een aanrader om hiervan een grote daguitstap te maken en zelf met de auto naar het park te rijden. Je hoeft geen ingang te betalen in het Natuurreservaat, enkel om daar ter plaatse een bootje te huren.

Maar met eigen auto of per fiets kan je bijvoorbeeld ook doorrijden naar het strand van Albufera. Op de gouden stranden, die zich tot 16km uitrekken, is het ideaal om rustig te picknicken tussen het idyllische landschap van het natuurpark. Je kan er natuurlijk ook zwemmen in het warme water van de Middellandse Zee. Natuurparken er in de eerste plaats voor de wandelaars, maar in Valencia moet je er vooral doorheen varen, wat je een echt gevoel van ZEN geeft.

door Elise De Paepe